تسبيحات اربعه در ركعت سوم و چهارم نماز رواياتى وجود دارد اما همگى متعارض هستند يعنى دستهاى از اخبار دلالت بر كافى بودن يك تسبيحه دارند و تعدادى از روايات هم دلالت بر وجوب بيشتر از يك تسبيحه مىكنند .
و گاهى هم اجمال نص باعث به نتيجه نرسيدن فقيه شده است مثل اينكه در مورد خاصى ، دليل شرعى وجود دارد اما آن دليل مجمل و سربسته است و مراد شارع از آن مشخص نيست كما اينكه در مورد حكم حجاب و حدود آن در آيه 31 سوره مباركه نور آمده است :
وَ لا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها
يعنى زنان بايد زينت خود را در برابر نامحرمان آشكار نكنند مگر آن مقدار كه خودبخود ظاهر است . و ما فرض را برآن مىگذاريم كه مراد از
إِلَّا ما ظَهَرَ مِنْها
مشخص نيست كه آيا فقط شامل وجه و كفين است يا كمتر از آن را دلالت دارد يا اينكه ممكن است شامل روى پا هم بشود ؟
در هر حال وقتى مجتهد به ادله مراجعه كرد و به حكم شرعى نرسيد در حالت شك يا جهل به حكم قرار مىگيرد و براى آنكه از حيرت و بلاتكليفى رها شود اصولى را در نظر گرفتهاند كه به آنها مراجعه شود و حكم ظاهرى صادر گردد .
اين اصولى كه مرجع مجتهد در وقت شك در حكم است را اصول عمليه چهارگانه مىگويند و آنها عبارتند از : استصحاب - برائت - احتياط و تخيير كه هركدام از اينها طبق ضوابط خاصى اجرا مىگردند .
اينگونه مباحث ، بخش چهارم از علم اصول را تشكيل مىدهند .