( 1 ) آزاد كرده و وابستهء ام الفضل و عبد الله بن محمد بن على ، از گفته پدرش ، و يحيى بن سعد بن دينار سعدى ، از پدرش ، و عبد الرحمان بن ابى الزناد ، از ابو وجرة سعدى ، از على بن حسين ، و گروهى ديگر غير از ايشان از جمله على بن محمد مدائنى ، از يحيى بن اسماعيل ابى المهاجر ، از پدرش ، و از لوط بن يحيى غامدى ، از محمد بن بشير همدانى و جز او ، و از محمد بن حجاج از عبد الملك بن عمير ، و از هارون بن عيسى از يونس بن ابى اسحاق ، از پدرش ، و از يحيى بن زكريا بن ابى زائده ، از مجالد ، از شعبى ، ابن سعد گويد ، گروه ديگرى جز ايشان هم بخشى از اين موضوع را براى من حديث كردهاند ، و من اينك مجموعه احاديث ايشان را دربارهء چگونگى كشته شدن حسين كه رحمت و رضوان و درودها و بركات كردگار بر او باد مىنويسم . [ 1 ]
گويند : در آن هنگام كه معاوية بن ابى سفيان براى يزيد پسر خود بيعت مىستد ، حسين بن على بن ابى طالب ( ع ) از كسانى بود كه تن به بيعت او نداد . به روزگار حكمرانى معاويه هم مردم كوفه همواره نامه به حسين مىنوشتند و او را فرا مىخواندند كه پيش ايشان رود و او هيچ دعوتى را پذيرا نشد . گروهى از كوفيان پيش محمد بن حنفيه آمدند و از او خواستند كه همراه ايشان خروج و قيام كند . محمد نپذيرفت و پيش حسين آمد و آنچه را از او خواسته بودند گزارش داد . فرمود : آن قوم مىخواهند در پناه نام ما نان بخورند و خون ما را به جوش آورند . حسين با همهء اندوهها و نگرانيها همچنان خوددارى مىكرد . گاه تصميم مىگرفت كه به سوى كوفيان برود و گاه تصميم به اقامت مىگرفت . در اين هنگام ابو سعيد خدرى به حضورش آمد و گفت : اى ابو عبد الله من خير خواه شما و بر شما مهربان و بيمناكم .
اينك به من خبر رسيده است كه گروهى از شيعيان شما كه در كوفهاند براى تو نامه نوشتهاند و تو را فراخواندهاند كه پيش آنان روى . بيرون مرو كه من از پدرت كه خدايش رحمت كناد در كوفه شنيدم كه مىگفت : به خدا سوگند از كوفيان افسرده و بر آنان خشمگين شدهام . آنان هم از من خسته شده و مرا خوش نمىدارند و من هيچ گونه وفايى از ايشان نديده و نيازمودهام . هر كس بر آنان دست يابد چنان است كه به تير شكسته و نا اميد كننده دست يافته باشد . به خدا سوگند كه ايشان را نه پايدارى و نه استوارى و نه شكيبايى بر شمشير است .
گويد : پس از رحلت حسن ( ع ) ، مسيب بن نجبة فزارى همراه گروهى - از عراق - به
هامش
[ 1 ] آيا آوردن اين همه اسناد و راوى نشان دهنده حساسيت عباسيان درباره حماسه حسينى نيست ؟ جمله دعائيه ابن سعد هم نمودارى از شيفتگى مسلمانان دلسوخته است .