( 1 ) عمر بن سعد آمد و گفت : متعرض اين زنان و اين بيمار مشويد .
على بن حسين گفته است : مردى از آنان مرا پناه داد و پنهان ساخت و نيكو ميهماندارى كرد . هر گاه پيش من مىآمد مىگريست و چون آهنگ رفتن مىكرد مىگريست . آن چنان كه با خود مىگفتم اگر پيش كسى وفايى باشد پيش همين است . و چون جار زن ابن زياد جار زد كه هر كس على بن حسين را بيابد و او را بياورد سيصد درم جايزه برايش نهادهايم ، به خدا سوگند در اين هنگام پيش من آمد و در حالى كه مىگريست دستهايم را به گردنم بست و مىگفت : سخت مىترسم . و به خدا سوگند مرا همچنان دست بسته بيرون آورد و به آنان تسليم كرد و سيصد درم را گرفت و من به درمها مىنگريستم .
گويد : مرا گرفتند و پيش ابن زياد بردند ، پرسيد نامت چيست ؟ گفتم : على بن حسين .
گفت : مگر خداوند على را نكشته است ؟ گفتم : برادرى به نام على داشتم بزرگتر از من بود مردم او را كشتند . گفت : نه كه خداى او را كشته است . گفتم : « خداوند است كه به هنگام مرگ جانها را مىگيرد » . [ 1 ]
ابن زياد فرمان به كشتن او داد . زينب دختر على فرياد برآورد كه اى پسر زياد همين اندازه از خونهاى ما - كه ريختهاى - تو را بس است و به خدايت سوگند مىدهم كه اگر او را مىكشى مرا هم با او بكش . ابن زياد او را رها كرد .
گويد : عمر بن سعد سر حسين ( ع ) را همراه خولىّ بن يزيد اصبحى پيش ابن زياد فرستاد . و چون فرمان داد كه بازماندگان و بار و بنه حسين را به كوفه برند زنان و كودكان را بردند و چون ايشان را از كنار كشتهشدگان گذر دادند بانويى از آنان فرياد بر آورد كه يا محمد ! اين حسين است كه در خون تپيده بر اين صحرا فتاده است و زنان و خاندانش اسيران هستند ، هيچ دوست و دشمنى نماند مگر آنكه خميده به گريه افتاد .
چون آنان را پيش ابن زياد درآوردند ، پرسيد اين زن كيست ؟ گفتند : زينب دختر على بن ابى طالب است . ابن زياد او را گفت : كردار خداوند را با خاندان خود چگونه ديدى ؟
گفت : قلم سرنوشت شهادت را بر ايشان نگاشته بود به سوى خوابگاه خود دليرانه به ميدان رفتند [ 2 ] و خداوند به زودى ما و تو و ايشان را - براى حساب - جمع خواهد فرمود . ابن زياد گفت : سپاس خداوندى را كه شما را كشت و سخن شما را دروغ ساخت . زينب گفت :
هامش
[ 1 ] . بخشى از آيه 42 ، سوره سى و نهم - زمر .
[ 2 ] . برگرفته از بخشى از آيه 154 ، سوره سوم - آل عمران است .