( 1 ) نوح ( ع ) آمدند و خود را در اختيار او نهادند و او همچنان كه خداوند فرمان داده بود از هر يك ايشان يك جفت با خود به كشتى برد و پيكر آدم را هم با خود برداشت و او را در حد فاصل ميان زنان و مردان قرار داد . ايشان دو شب از رجب گذشته ، سوار بر كشتى شدند و روز عاشورا ، دهم محرم ، از آن بيرون آمدند و به اين مناسب روز عاشورا را روزه گرفتند ، آب به همان اندازه كه از آسمان باريد از زمين هم جوشيد و اين معنى گفتار الهى است كه مىفرمايد « پس گشوديم درهاى آسمان را به آبى فرو ريزنده و گشوديم چشمههاى زمين را پس بهم آمد آب بر كارى كه به تحقق مقرر شده بود . » [ 1 ] و مقصود اين است كه نيمى از آب از آسمان باريد و نيمى از زمين جوشيد . ارتفاع آب از مرتفعترين كوه زمين پانزده ذراع بيشتر بود .
كشتى با سرنشينانش حركت كرد و در مدت شش ماه آنها را بر گرد زمين گرداند و كشتى بر هيچ چيز آرام نگرفت و چون به منطقهء حرم مكه رسيدند ، كشتى وارد آن منطقه نشد بلكه هفت مرتبه گرد حرم طواف كرد . خانه كعبه كه آدم بنا كرده بود ، غرق نشده به آسمان برده شده و همان بيت المعمور است و حجر الاسود نيز همچنان بر فراز كوه ابو قبيس بود . و چون كشتى گرد حرم طواف كرد همچنان به حركت خود ادامه داد تا آنكه به كوه جودى رسيد و آن كوهى است در حصنين [ 2 ] از موصل . و بعد از شش ماه ديگر كه يك سال كامل شده بود ، و برخى گفتهاند پس از شش ماه از هنگام حركت ، بر آن كوه قرار گرفت و قوم ستمكار از ميان رفته بودند . و چون كشتى بر كوه جودى قرار گرفت ، چنين فرمان داده شد : « و گفته شد اى زمين آب خود را فرو بر ، و اى آسمان باز گير آبت را ، آب خشكيده شد . . . » [ 3 ] ، آبهايى كه از آسمان فرو باريد اين درياهايى را كه مىبينيد تشكيل داده است .
آخرين آبى كه از آبهاى طوفان در زمين باقى مانده بود در ناحيهء حسمى [ 4 ] بود كه تا چهل سال پس از طوفان باقى ماند و سپس خشك شد .
نوح در قريهيى فرود آمد و هر كس براى خود آن جا خانهيى ساخت و معروف به
هامش
[ 1 ] . آيات 12 و 13 سورهء پنجاه و چهارم - القمر . - م .
[ 2 ] . حصنان ، اشارهء مختصرى به صورت مصغر « حصنيان » در بلاذرى ، فتوح البلدان ، ترجمهء آقاى دكتر آذر نوش ، چاپ بنياد فرهنگ ، ص 223 آمده است ، نيز در معجم البلدان ، ج 3 ، 1336 هجرى ، ص 283 . - م .
[ 3 ] . آيهء 46 سورهء يازدهم - هود . - م .
[ 4 ] . منطقهيى نزديك تبوك از سرزمين شام ، رك : معجم البلدان ، ج 3 ، 1336 هجرى ، ص 276 . - م .