( 1 ) پيماننامه را آوردند ، و چون آن را گشودند همچنان بود كه پيامبر فرموده بود ، سخت ناراحت شدند و سر به زير افكندند ، ابو طالب گفت : چرا بايد پس از روشن شدن موضوع ما همچنان زندانى و محاصره باشيم ؟ و ميان پرده و ديوار كعبه رفتند و ابو طالب عرض كرد :
پروردگارا ما را به آنان كه بر ما ستم كردند و حقوق خويشاوندى را بريدند و انجام كارهاى ناروا را نسبت به ما روا دانستند ، يارى فرماى و پيروز گردان و سپس به دره برگشتند . گروهى از سران قريش اين رفتار با بنى هاشم را مورد نكوهش قرار دادند كه از جمله ايشان مطعم بن عدى ، عدىّ بن قيس ، زمعة بن اسود ، ابو البخترى بن هاشم ، زهير بن ابى امية بودند و آنان جامه و سلاح جنگى پوشيدند و پيش بنى هاشم و بنى مطلب رفتند و دستور دادند بيرون آيند و به خانههاى خود بروند و چون قريش چنين ديدند ، درمانده شدند و دانستند كه آنان بنى هاشم را تسليم نخواهند كرد ، بيرون آمدن بنى هاشم از آن دره در سال دهم بعثت صورت گرفت .
عبيد الله بن موسى از اسرائيل ، از جابر ، از محمد بن على [ ظاهرا مقصود حضرت امام باقر ( ع ) است ] نقل مىكند * رسول خدا ( ص ) و خاندان ايشان دو سال در دره محصور بودند و حكم مىگويد چند سال .
علت رفتن رسول خدا ( ص ) به طائف
محمد بن عمر واقدى از محمد بن صالح بن دينار و عبد الرحمن بن عبد العزيز و منذر بن عبد الله از بعضى از اصحاب خود ، از حكيم بن حزام ، همچنين محمد بن عبد الله از پدرش ، از عبد الله بن ثعلبة بن صعير نقل مىكنند كه مىگفتهاند * چون ابو طالب و خديجه در فاصلهء سى و پنج روز در گذشتند ، دو مصيبت بزرگ به پيامبر ( ص ) رسيد كه در خانهء خود نشست و كمتر از خانه بيرون مىآمد و قريش هم سخت آن حضرت را آزار مىدادند و هرگز چنان نكرده بودند و آن طمع را هم نداشتند كه كار به آن جا كشد ، اين موضوع به اطلاع ابو لهب رسيد ، پيش آن حضرت آمد و گفت به همان طريق كه زمان زندگى ابو طالب رفتار مىكردى رفتار كن كه سوگند به لات تا من زنده باشم كسى بر تو دست نخواهد يافت . اتفاقا ابن عيطله پيامبر ( ص ) را دشنام داد و ابو لهب به او حمله كرد ، ابن عيطله در حال كه مىگريخت فرياد مىكشيد : اى گروه قريش ، ابو عتبه از دين برگشته است . قريش آمدند و دور ابو لهب جمع