سپارم و از آن لذت ببرم و به آن عمل كنم و دل بندم . هند چنين گفت : « 1 »
پيامبر خدا كه بر او درود باد ، بزرگوار و در ديدهها بزرگ بود . چهرهاش درخششى همچون درخشش ماه تمام داشت . قامتش از معمول كمى بلندتر و از كسانى كه بلندقامتاند ، كوتاهتر بود . موهايش نسبتا صاف بود و به طور معمول آن را جمع مىفرمود و اگر آويخته رها مىكرد ، از لاله گوشش فروتر نبود . رنگ چهرهاش گلگون و پيشانيش گشاده و فراخ بود . ابروانش كمانى و كشيده و پرپشت بود ، بدون آنكه به يكديگر پيوسته باشد . ميان دو ابرويش رگى بود كه به هنگام خشم برجسته مىشد . بينى او كشيده و قلمى بود . بر فراز آن پرتوى ديده مىشد كه آن كس كه دقت نمىكرد ، مىپنداشت صاف و بدون برآمدگى است . ريش آن حضرت انبوه و گونههايش نرم و بدون برجستگى بود .
دهانش به نسبت بزرگ « 2 » ، دندانهايش زيبا و رخشان بود و در يك سطح قرار داشت و رشته مويى ظريف از بيخ گلو تا زير ناف او رسته بود . گردنش چنان سپيد بود كه گويى از عاج يا سيم خام است . با آنكه پيكرش ورزيده بود ، همه اندامهايش معتدل و شكم و سينهاش هموار و در يك سطح بود . سينهاش پهن ، شانههايش فراخ و مفاصل و استخوانبندى او درشت بود . بخشهايى از بدنش كه از زير لباس بيرون بود سپيد رخشان بود . رشته مويى باريك همچون خطى ظريف ، از گلوگاه تا ناف او رسته بود . هر دو پستان و شكمش خالى از مو بود ، در حالى كه بالاى سينه و بر دوشها و بازوانش موى نرم رسته بود . دستهايش از آرنج تا مچ بلند و كشيده و كف دستهايش فراخ و گوشتآلود و كف پاهايش درشت و ضخيم بود . انگشتان او كشيده و ظريف مىنمود ، و كف پاهايش گود بود . پشت پاهايش نرم و شيبدار به سوى جلو بود ، آن چنان كه آب از آن به تندى فرو مىريخت ، گام برداشتن او در حالى كه همراه با فروتنى بود ، تند انجام مىگرفت و به
هامش
( 1 ) . حديث هند بن ابى هالة از اخبار بسيار مشهورى است كه در آثار كهن شيعه و سنى آمده است ، و دانشمندان هر دو گروه لغات آن را معنى و شرح كردهاند . شيخ صدوق آن را در كتابهاى عيون اخبار الرضا ، جلد اول ، صفحه 315 ، چاپ 1377 ق ، دار العلم قم به نقل از حضرت موسى بن جعفر ( ع ) و در معانى الاخبار صفحه 79 چاپ استاد محترم على اكبر غفارى ، 1361 ش ، قم به نقل از همين جميع بن عمر - عمير - بن عبد الرحمن عجلى ، و حسن بن فضل طبرسى در مكارم الاخلاق ، صفحه 11 ، چاپ اعلمى ، بيروت از امام حسن و امام حسين عليهما السلام ، و ابو بكر احمد بيهقى در كتاب دلائل النبوة ، جلد اول ، صفحه 211 ، 1389 ق ، چاپ مدينه ، از موسى بن جعفر ( ع ) ، از حضرت باقر ( ع ) و نويرى در نهاية الارب ( ترجمهء جلد سوم به قلم اين بنده ، تهران ، امير كبير ، 1365 ش ، صفحه 243 ) از همين جميع بن عمر و موسى بن جعفر ( ع ) آوردهاند .
( 2 ) . شيخ على بن سلطان حنفى در شرح خود گفته است : بزرگى دهان پيش اعراب ستوده است .