را مىگفت « سبحان ذى الجبروت و الملكوت و الكبرياء و العظمة » . آنگاه به سجده رفت و در سجده هم به اندازه ركوع در حال سجده بود و همان ذكر را مىگفت . چون براى ركعت دوم قيام فرمود - پس از فاتحة - سوره آل عمران را تلاوت فرمود و همچنان در هر ركعتى همينگونه عمل مىكرد . « 1 »
هامش
( 1 ) . اين روايت و روايت قبل را در منابعى كه احتمال مىدادم آمده باشد جستجو كردم و به چشم اين بنده نخورد .