( 1 ) همه صحيح است و اين مسأله از معجزات و دلائل آشكارى است كه سينه به سينه از راويان گذشته نقل گرديده است و خداى را سپاسگزاريم براى اسلام و سنت و به خود او پناه مىبريم .
ابو هريره روايت مىكند كه پيامبر ( ص ) فرمود ميان خانه و منبر من باغى از باغهاى بهشت است و منبرم در آخرت هم كنار حوض من خواهد بود .
بخارى اين حديث را آورده است .
از ام سلمه همسر گرامى پيامبر روايت است كه پيامبر مىفرمود پايههاى منبرم در بهشت هم بر افراشته است ، يا در بهشت استوار است .
آنچه كه اصحاب رسول خدا ( ص ) از سختى بيمارى تب 37
مدينه كشيدند و اينكه خداوند پيامبر ( ص ) را از آن بيمارى محفوظ داشت ، و دعاى آن حضرت در مورد صحت ايشان و انتقال آن بيمارى به جحفه و استجابت دعاى آن حضرت در مورد اهل مدينه و حصول بركات براى ايشان .
عروة بن زبير از عايشه روايت مىكند كه مىگفت چون پيامبر ( ص ) به مدينه آمدند ابو بكر و بلال سخت بيمار گرديده و گرفتار تب نوبه شدند و هر گاه ابو بكر تب مىكرد اين بيت را ميخواند .
« هر كس به خانهء خود شب را بصبح مىآورد در حالى كه مرگ نزديكتر است به او از بند كفشش » .
و هنگامى كه تب بلال بالا ميرفت صداى خود را بلند مىكرد و اين ابيات را ميخواند .
« كاش مىدانستم كه ممكن است شب ديگرى را در صحراى گرد مكه بگذرانم ؟ در حالى كه گياهان خوش بوى بر گرد من باشند و آيا ممكن است روزى به آبهاى اطراف مكه برسم و آيا كوه طفيل و چشمهء شام برايم آشكار مىشود » و سپس مىگفت پروردگارا عتبه بن ربيعه و شيبة بن ربيعة و امية بن خلف را لعنت فرماى .
در روايت ديگرى دنبالهء گفتار بلال چنين است كه چون ما را بسوى سرزمين و با خيز بيرون كردند . و پيامبر ( ص ) دعا كرد و عرض نمود پروردگارا