روايتى از روايات مربوطه وجود ندارد . و لذا بدون دليل نمىشود آن را قبول كرد .
بعلاوه اينكه شهادت خزيمه ، بجاى دو شاهد پذيرفته شده ، با اين توجيه سازگار نيست .
بعضى هم گفتهاند : منظور زيد اين بوده كه آيه را بدون واسطه از كسى بشنود كه از پيامبر خدا ( ص ) به صورت مستقيم دريافت نموده « 1 » ، آنگاه آن را بنويسد .
ولى بايد دانست كه اين توجيه نيز فاقد برهان است همانگونه كه توجيه اين حجر در قضيه قبول دو شاهد راجع به حرف خزيمه كه به جاى دو شاهد محسوب مىشود ، بىدليل است و معنائى كه از دو شاهد به ذهن مىآيد خود به خود اين توجيه را نفى مىكند « 2 » .
ولى ما با توجه به براهين ذيل ، از اين نوع روايات در مورد جمع آورى قرآن ، صرف نظر كرده و آنها را كنار مىگذاريم :
الف : اينكه در نقل اين روايات ، تناقض گوئيهاى زيادى وجود دارد . بگونهاى كه بهيچوجه قابل جمع نيستند زيرا كسى كه اين روايات را بپذيرد نمىفهمد كه گرد آورنده قرآن ، ابو بكر است يا عمر يا حذيفه يا همانطور كه ابن سيرين گفته ديگران اين كار را انجام دادهاند .
ب : اينكه گفته شده ، دليل جمع آورى قرآن كشته شدن قاريان در يمامه بود .
چه اينكه اين حرف ، قابل قبول نيست و نويسندگان و حافظين وحى ، همه در مدينه بودند . مثل على بن ابيطالب ( ع ) و ابى بن كعب كه پيامبر ( ص ) درباره او فرمود :
هامش
( 1 ) ارشاد السارى : ج 7 ، ص 448
( 2 ) الاتقان : ج 1 ، ص 58