پس اكنون كه صحت قرآنى كه در بين ما است ، مورد اتفاق مسلمانان است ، سزاوار است كه مشغول تفسير آن شده ، معانى آن را بيان كنيم و به آن عمل نمائيم و غير آن را كنار بگذاريم « 1 » .
5 - ابو على طبرسى
صاحب تفسير مجمع البيان مىگويد :
سخن در زياد و نقصان قرآن است . اما در مورد زياد شدن چيزى به قرآن ، بيهودگى و بطلان اين سخن ، مسلم بوده و مورد اتفاق مسلمانان مىباشد .
و اما در مورد نقصان و كم شدن چيزى از قرآن ، عدهاى از اماميه و گروهى از حشويه اهل سنت ، نقل كردهاند كه تغيير و نقصان در آن ، رخ داده است . ولى نظر درست در مذهب اصحاب خلاف آنست . مرحوم سيد مرتضى كه از علماى برجستهء شيعه است ، همين نظريه را پذيرفته و آن را مورد تأييد قرار داده است « 2 » .
6 - سيد بن طاووس
متوفاى 664 هجرى در كتاب سعد السعود خودش مىگويد :
اعتقاد اماميه اينست كه قرآن تحريف نشده است « 3 » و بعد در رد نظريهء برخى از اهل سنت كه معتقد به تحريف هستند مىگويد : من تعجب مىكنم از كسى كه نسبت به محفوظ بودن قرآن ، استدلال مىكند و خود را در جمع آورى قرآن دخيل مىداند و با اينحال بنقل اختلاف اهل مكه و مدينه و كوفه و بصره در مورد بسم اللّه الرحمن الرحيم پرداخته اين نظر را مىپذيرد كه بسم الله جزء سورههاى قرآن نيست ! و شگفت انگيزتر اينكه : در اين مورد ، برهان اقامه كرده و مىگويد اگر بسم الله جزء سوره بود ، بايستى سوره ، سر آغاز ديگرى مىداشت ! !
هامش
( 1 ) تفسير صافى : ج 1 ، ص 55 بنقل از شيخ طوسى .
( 2 ) مجمع البيان : ج 1 ، ص 15
( 3 ) سعد السعود ، ص 144 و 145 و 192 و 193