داشته باشد . ولى مطلب هميشه بدين سادگى نيست و در بسيارى از موارد قراءتهاى غير مجاز همان خصائلى را دارند كه قراءتهاى مورد قبول و مجاز . در آخرين تجزيه و تحليل ، وقتى اين اصل را پذيرفتيم كه مترجم قرآن بايد مصحف عثمانى را به عنوان متن پايه انتخاب كند ، طبيعة اين راه پيش انسان باز مىشود كه صرفنظر از اصل قانونى بودن و قانونى نبودن قراءتها ، معيارى برگزينيم كه بر طبق آن بتوانيم قراءتهائى را كه سنت اسلامى نپذيرفته ، كنار بگذاريم . « 269 »
اين معيار بسيار ساده است . در ميان قراءتها ، اختلاف گاهى فقط دربارهء اعراب و اعجام است . مثلا اگر از يك لغت « يفرق » آغاز كنيم ، مسألهاى كه گاهى از اوقات در برخى از قطعات قرآن مبهم است اين خواهد بود كه بدانيم اين را بايد دوباره بخوانيم : يفرق ( او جدا مىكند ) يا يفرق ( او جدا شده است ) و يا هنوز ( چون ي نقطه ندارد همان شكل ن و ت را هم دارد ) خوانده مىشود : نفرق ( ما جدا مىكنيم ) و يا بالاخره تفرق ( تو جدا مىكنى ) . به همين ترتيب ، مطلب فقط بر سر يك اختلاف در كلمه
هامش
( 269 ) دربارهء وسائل كلاسيك « قراءتها » مراجعه كنيد : يادداشت 170 و 172 تا 174 . در مورد مجموعهء كتابشناسى مراجعه كنيد : نلدكه 3 : 116 ببعد ، 157 ببعد ، ( آثار شرح حالى « قاريان » ) 205 - 231 ( شمارش رسائل « قراءتها » ) 237 - 231 ( رسالههاى تجويد ) . مطالعهء اساسى همان مطالعهء پرتزل است :Koranlesung، 1 - 45 ( كليات - مسائل مطرح شده در آثار مسلمانان ؛ آثار مربوط به « هفت » « ده » « چهارده » قارى ) ، 230 ببعد ( آثارى در بارهء تجويد ) ، 290 - 331 ( شرح مسائل مطرح شده در رسائل آنها ) . دربارهء تجويد مراجعه كنيد به مقالهء بن شنبChenebBenدر دائرة المعارف اسلام ( مقالهء تجويد ) 4 :
631 .