اوضاع و احوال اعراب در برخورد با پيامبران ( ع )
مورّخين دربارهء استقبال و پذيرش عرب از مكاتب پيامبران گذشته سخن راندهاند ، به طورى كه يكى از مورخين و سيره نگاران گفته است : نوح ( ع ) و نيز ادريس ، صالح ، شعيب ، هود ، ابراهيم و اسماعيل - عليهم السلام - در ميان قوم عرب برانگيخته شدند و بنابر اين مىتوان گفت : سرزمين عرب مهد رسالت الهى است .
و اين خود دليل و نشانهاى است بر اين كه : عربها مردمى با فرهنگ و مكتبى بودهاند ، و ما در كتابى كه در خصوص « سيره رسول خدا ( ص ) » نگاشتهايم ، اين موضوع را در بحث « فلسفهء رسول اكرم ( ص ) در ميان عرب » به خوبى توضيح دادهايم .
گرچه اعراب در عصر رسالت محمّد ( ص ) بيشتر ، بدوى و صحرانشين بودند تا متمدن و شهرنشين ، چرا كه در بيشتر سرزمينهاى عرب يا صحراى عربى - به استثناى يمن ، حيره و سرزمينهاى مجاور بلاد فارس ، و نيز شام و سرزمينهاى مجاور روم - صحرانشينى حكمفرما بود ؛ مع الوصف از ويژگى اشتياق به كلام نيكو و زيبا ، برخوردار بودند ، و محروم بودند از خواندن و نوشتن ، انگيزهاى بود براى اين كه دقت و بداهت در كلمات لغت و روش خطاب آنان برقرار شود و آهنگى خاصّ در بين كلمات و عبارات ، و انسجام حروف ، و هماهنگى الفاظ با معانى آنان ، مشاهده شود به طورى كه گفتار دلالت بر معنى