مى فرمايد :
يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ مِنْ نَفْسٍ واحِدَةٍ وَ خَلَقَ مِنْها زَوْجَها وَ بَثَّ مِنْهُما رِجالًا كَثِيراً وَ نِساءً وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي تَسائَلُونَ بِهِ وَ الْأَرْحامَ إِنَّ اللَّهَ كانَ عَلَيْكُمْ رَقِيباً
« اى مردم ، بترسيد از پروردگارتان ، آن كه شما را از يك تن آفريد و از آن يك تن همسر او را ، و از آن دو ، مردان و زنان بسيار پديد آورد ، و بترسيد از آن خدايى كه با سوگند به نام او از يكديگر چيزى مىخواهيد ، و زنهار ! از خويشاوندان مبريد ، هر آينه خدا مراقب شماست . » 196
بنابراين خويشاوندى بين آدميزاد رابطه بر قرار مىكند ، و اگر چه نژادها و زبانها و جنسها ، مختلف و گوناگونند ، امّا ريشهء همه يكى است ، و بايد روابط بر همان اساس و ريشه باشد ، نه بر طبق شاخههاى گوناگون و اختلافات ظاهرى .
خداوند در قرآن كريم حدود روابط انسانها با يكديگر را معيّن كرده و مى فرمايد :
يا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْناكُمْ مِنْ ذَكَرٍ وَ أُنْثى وَ جَعَلْناكُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ أَتْقاكُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ
« اى مردم ، ما شما را از نر و مادهاى بيافريديم ، و شما را جماعتها و قبيله ها قرار داديم تا يكديگر را بشناسيد ، هر آينه گرامىترين شما نزد خدا ، پرهيزكارترين شماست . خدا دانا و كاردان است . » 197
اين آيه بيانگر آن است كه بايد انسانها با آشنايى با يكديگر ، با هم ارتباط و در نتيجه دوستى و همكارى و صلح و صفا و مهربانى داشته باشند .
بنابراين اگر آشنايى ريشه اساسى براى به وجود آمدن جمعيتها و قبيلهها و اصناف باشد ، شرط آن صلح و صفاست ، و گرنه با دشمنى و جنگ نمىتوان آشنايى دوستانه برقرار كرد ، بنابراين پايه و اساس روابط بين المللى و به تعبير دقيقتر رابطه بين مسلمانان با ديگران ، صلح و آشتى است نه جنگ ، پس مسلمانان بايد نسبت به مخالف خود ، نظر محبّت آميز و دلسوزانه داشته باشند ، نه غضب آلود و كينه توزانه ، از اين