و گوارايى از آن استفاده كنيد . » 103
و مقرّر مىدارد اگر با زن آميزش صورت گيرد مالك تمام مهر خواهد شد .
وَ إِنْ أَرَدْتُمُ اسْتِبْدالَ زَوْجٍ مَكانَ زَوْجٍ وَ آتَيْتُمْ إِحْداهُنَّ قِنْطاراً فَلا تَأْخُذُوا مِنْهُ شَيْئاً أَ تَأْخُذُونَهُ بُهْتاناً وَ إِثْماً مُبِيناً وَ كَيْفَ تَأْخُذُونَهُ وَ قَدْ أَفْضى بَعْضُكُمْ إِلى بَعْضٍ وَ أَخَذْنَ مِنْكُمْ مِيثاقاً غَلِيظاً
« و اگر بخواهيد زنى را رها كنيد و زنى ديگر به جاى او اختيار كنيد و مال بسيارى مهر او كردهايد ، پس از آن مال چيزى باز نگيريد آيا آن مال را به ناحق و گناه آشكار مىگيريد ، چگونه آن را خواهيد گرفت در صورتى كه هر كدام از شما به حق خود رسيده و زنها از شما عهد و پيمان محكم گرفتهاند كه يا به خوبى آنان را نگه داريد و يا به خوشى رها كنيد . » 104
و اگر زندگى زناشويى پا نگرفت و قبل از آميزش از يكديگر جدا شدند ، زن از تمام مهر محروم نمىشود ، بلكه نصف آن را به او خواهند داد ، و از سويى ديگر چون مرد با زن همچون همسر معاشرت نكرده است ، تا هر دو از عسل زندگى زناشويى كامشان را شيرين كنند ، از پرداخت نصف مهر معاف مىشود ، اين مطلب را خداوند در آيات زير بيان مىفرمايد :
لا جُناحَ عَلَيْكُمْ إِنْ طَلَّقْتُمُ النِّساءَ ما لَمْ تَمَسُّوهُنَّ أَوْ تَفْرِضُوا لَهُنَّ فَرِيضَةً وَ مَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَ عَلَى الْمُقْتِرِ قَدَرُهُ مَتاعاً بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِينَ وَ إِنْ طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِنْ قَبْلِ أَنْ تَمَسُّوهُنَّ وَ قَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ ما فَرَضْتُمْ إِلَّا أَنْ يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَا الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكاحِ وَ أَنْ تَعْفُوا أَقْرَبُ لِلتَّقْوى وَ لا تَنْسَوُا الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
« باكى بر شما نيست كه زنان را طلاق دهيد مادامى كه با آنان نزديكى نكردهايد و مهرى هم در عقد براى آنان معيّن نكرده بوديد ، و پس از طلاق مقدارى از مال خود را به ايشان بدهيد ، ثروتمند به اندازهء خود و فقير به اندازهء خود ، اين بخشش به نيكويى باشد كه اين سزاوار نيكوكاران است ، و اگر پيش از نزديكى آنان را طلاق دهيد و براى آنان مهر تعيين كرده بوديد پس نصف مهر را به آنان بپردازيد مگر اين كه ببخشند يا كسى كه اختيار عقد به دست اوست ( ولى دختر صغير ) ببخشد و اگر شما تمام مهر را ببخشيد اين به تقوى