نمىدهند .
خداوند در جاى ديگر مىفرمايد :
أَ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً أَ لَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنى ثُمَّ كانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّى فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَ الْأُنْثى أَ لَيْسَ ذلِكَ بِقادِرٍ عَلى أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتى
« آيا آدمى مىپندارد كه بدون تكليف رها مىشود ؟ آيا او نخست قطرهء آب نطفه و سپس خون بسته نبود ؟ و آنگاه آفريده و آراسته گرديد و دو صنف نر و ماده پديد آورد ، آيا چنين خدايى نمى تواند دوباره مردگان را زنده كند » 44 از اينرو قرآن كريم در صدد اثبات حقيقت بعث و بيان چگونگى عالم آخرت بر آمده است ، و خطاب او به كسانى است كه ايمان به معاد ندارند و جز زندگى دنيا را درك نمىكنند و مىگويند هر چه هست همين جاست و ما پس از مگر دوباره زنده نمىشويم .
اعتقاد به قيامت اساس ايمان و يكى از اهداف پيامبران است ، لذا مىبينيم كه قرآن به بيان حقيقت آن پرداخته ، و انديشهها را به جانب آن متوجّه نموده است ، و جايى در قرآن نيست مگر اينكه نامى از بعث به ميان آمده است .
و از راه مقايسه بين قدرت خدا به دوباره زنده كردن با قدرت او بر آفرينش نخستين ، به اثبات آن پرداخته است و اين كه بدون آن ، زندگى دنيا بيهوده و پوچ خواهد بود ، چنان كه مىفرمايد :
أَ فَحَسِبْتُمْ أَنَّما خَلَقْناكُمْ عَبَثاً وَ أَنَّكُمْ إِلَيْنا لا تُرْجَعُونَ
« آيا پنداشتيد كه شما را بيهوده آفريديم و شما به سوى ما باز نمىگرديد ؟ » 45 اينك پارهاى از آيات شريفهاى را كه انسان را به ايمان به معاد فرا مىخواند و خاطرنشان مىسازد كه مشركان گمراهند ، ياد آور مىشويم :
وَ إِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَ إِذا كُنَّا تُراباً أَ إِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ
أُولئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ وَ أُولئِكَ الْأَغْلالُ فِي أَعْناقِهِمْ وَ أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ
« اگر تعجّب مىكنى ؟ تعجّب از سخن منكران معاد است كه مىگويند :