مى بينيم كه نخستين صفت مؤمنان و پرهيزگاران را ايمان به غيب شمرده است كه علاوه بر جهان مادّه و حسّ ، عالم غيب و معنى را نيز قبول دارند ، و فرق ايمان و زندقه در اعتقاد به عالم غيب و نهان است ، پس هر كه جهان هستى را منحصر در مادّه و محسوسات بداند ، مؤمن نيست ، و در او آمادگى ايمان وجود ندارد مگر آن كه خدا بدادش برسد .
در پايان آيات خداوند سبحان در وصف مؤمنان مىفرمايد :
« وَ بِالْآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ »
كه ايمان به آخرت را واجب كرده است و با تقديم جار و مجرور اين معنا را مورد تأكيد قرار داده است ، يعنى تنها آخرت آن شايستگى را دارد كه به آن ايمان آورده شود . و ايمان جز با يقين خالى از هر گونه ترديد و شكّ ، حاصل نمى شود ، و اوج كمال انسان در آن است كه در تنگناى جهان مادّى زندانى نشود ، زيرا تكاليف الهى مايهء تكامل و عظمت انسان است و عمل به آنها مستلزم تحمّل سختيها و ناگواريهاست مگر اين كه قيامت و حساب و كتابى در كار باشد و هر كه به پاداش عمل خود برسد .
از اينرو خداوند كسانى را كه ملاقات پروردگار را باور ندارند ، زيانكار مىداند و مىفرمايد :
قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقاءِ اللَّهِ حَتَّى إِذا جاءَتْهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً قالُوا يا حَسْرَتَنا عَلى ما فَرَّطْنا فِيها وَ هُمْ يَحْمِلُونَ أَوْزارَهُمْ عَلى ظُهُورِهِمْ أَلا ساءَ ما يَزِرُونَ وَ مَا الْحَياةُ الدُّنْيا إِلَّا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ لَلدَّارُ الْآخِرَةُ خَيْرٌ لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ أَ فَلا تَعْقِلُونَ
« آنان كه قيامت و لقاء خدا را تكذيب كردند ، البتّه زيانكار شدند ، پس آنگاه كه ساعت قيامت ناگهان آنان را فرا رسد مىگويند : واى بر ما كه آسايش و سعادت اين روز را از دست داديم ، پس بار گناهان خويش بر پشت گيرند ، بدانيد بد بارى بدوش مىگيرند » 43 آرى آنان كه آخرت را باور ندارند سرمايهء انسانيت خود را از دست دادهاند ، زيرا آن را بيهوده و بدون هدف پنداشتهاند و در برابر سختيهاى دنيا هيچ آرامش و مايهء تسلّى ندارند ، زيرا ايمان به آخرت مايهء دلدارى و دلگرمى مؤمنان است ، و بدين جهت سختيهاى دنيا را تحمّل مىكنند تا به نعمتهاى آخرت برسند ، امّا كافران چون ايمان به معاد ندارند ، عمل نيك نيز انجام