وأدّيت أربعاً ، ثمّ غلبتني عيني ، فأتاني آت في منامي ، فأقعدني ورقّاني وعوّذني .
فأصبحت وكان يوم امّ سلمة ، فدخلت في ثوب حمامة ، ثمّ أتيت « 1 » امّ سلمة ، فنظر النّبيّ صلى الله عليه وآله إلى وجهي ، فرأيت أثر السّرور في وجهه ، فذهب عنِّي ما كنتُ أجد وحكيت ذلك للنّبيّ صلى الله عليه وآله ، فقال : أبشري ، أمّا الأوّل فخليلي عزرائيل الموكّل بأرحام النّساء ، وأمّا « 2 » الثّاني فخليلي ميكائيل الموكّل بأرحام أهل بيتي ، فنفخ فيكِ ؟ قلت : نعم ، فبكى ، ثمّ ضمّني إليه وقال : وأمّا الثّالث فذاك حبيبي جبرئيل يخدمه اللَّه ولدكِ « 3 » ، فرجعت ، فنزل تمام السّتّة . « 4 »
المجلسي ، البحار ، 43 / 271 - 273 رقم 39 / عنه : البحراني ، العوالم ، 17 / 10 - 12 ؛ القزويني ، تظلّم الزّهراء ، / 103 - 105
هامش
( 1 ) - [ تظلّم الزّهراء : « أتت » ] .
( 2 ) - [ لم يرد في تظلّم الزّهراء ] .
( 3 ) - [ تظلّم الزّهراء : « لولدكِ » ] .
( 4 ) - قطب راوندى به سند معتبر از مقداد بن اسود روايت كرده است كه گفت : روزى حضرت رسالت صلى الله عليه وآله وسلم براي طلب حسن وحسين عليهما السلام بيرون آمد ، من در خدمت آن حضرت رفتم تا به موضعي رسيديم كه آن دو امام مظلوم خوابيده بودند وأفعى بسيار بزرگى بر دور ايشان حلقه كرده بود . درختى بر سر ايشان سايه افكنده بود ومن پيشتر آن موضع را مكرر ديده بودم وآن درخت را در آن جا نديده بودم . بعد از آن نيز رفتم وآن موضع را مشاهده كردم وآن درخت را نديدم . چون آن مار صداى پاى سيد ابرار را شنيد ، راست شد واز درختان خرما قامتش بلندتر شد وعرضش از عرض شتران بيشتر بود واز دهانش آتشى زبانه مىكشيد . پس ، من از مشاهدهء آن حال بسيار ترسيدم . چون نظرش بر آن حضرت افتاد ، كاهيد تا آن كه به قدر رشتهاى گرديد . با حضرت سخنى گفت كه من نفهميدم . حضرت فرمود : « اى برادر كنده ! مىدانى چه مىگويد ؟ »
گفتم : « خدا ورسول بهتر مىدانند . »
فرمود : « مىگويد كه حمد مىكنم خداوندى را كه مرا نميراند تا آن كه پاسبان دو فرزند رسول خدا گردانيد . »
پس آن مار در ميان ريگ روانه شد ورفت . حضرت نزد آن دو جگرگوشهء خود نشست ، أول سر حسين را برداشت وبر دامن راست خود گذاشت . پس سر حسن را برداشت وبر دامن چپ خود گذاشت . پس زبان مبارك خود را در دهان حسين مىكرد تا آن كه أو بيدار شد وگفت : « اى پدر ! » -