هامش
- مىگويد : « يك روز رسول خدا بر ما درآمد ودست حسن وحسين را مأخوذ داشت وفرمود : اين دو فرزند خود را تربيت كردم گاهى كه صغير بودند وخداى را از بهر ايشان خواندم گاهى كه كبير شدند . خواستار شدم براي ايشان از خداوند سه چيز ، پس خداوند دو دعوت مرا أجابت فرمود ويكى را منع نمود . همانا خواستار شدم تا ايشان را طاهر ومطهر وپاكيزه دارد ، اين مسألت به أجابت مقرون گشت . ديگر خواستار شدم كه محفوظ دار ايشان را وفرزندان ايشان را وشيعيان ايشان را از دوزخ . اين نيز پذيرفته گشت . همچنان خواهنده گشتم كه أمت را به تمامت در محبت ايشان همدستان كند . خطاب آمد كه : اى محمد ! من قضايى راندهام وقدرى فرمودهام . همانا طايفهاى از أمت تو وفا كنند به عهد تو در حق يهود ونصارى ومجوس . لكن عهد تورا فرو گذارند در حق أولاد تو ومن بر خويشتن واجب فرمودهام كه ايشان را كيفر كنم ودر محل كرامت خود جاى ندهم ودر بهشت خود مسكن نگذارم ودر روز قيامت به چشم رحمت در ايشان نگران نشوم .
وديگر در « جامع ترمذى » ، « فضايل احمد » ، « شرف المصطفى » ، « فضايل سمعانى » ، « امالى ابن شريح » و « ابانه ابن بطه » مرقوم است :
« أنّ النّبيّ صلى الله عليه وآله أخذ بيد الحسين وصنوه يوماً وقال وصحبه في مجمع : من ودّني يا قوم أو هذين أو أباهما وامّهما ، كان معي في درجتي في الجنّة يوم القيامة . »
يعنى : « رسول خدا يك روز دست حسن وحسين را بداشت واصحابش انجمن بودند . فرمود : هان اى جماعت ! آن كس كه مرا دوست دارد ، يا ايشان را يا پدرشان على را دوست دارد ويا مادر ايشان فاطمه را دوست دارد ، در قيامت با من در بهشت خواهد بود . »
اين حديث راابو الحسن در « نظم الاخبار » به نظم آورده :« أخذ النّبيّ يد الحسين وصنوه * يوماً وقال وصحبه في مجمعٍ
من ودّني يا قوم أو هذين أو * أبويهما فالخلد مسكنه معي »سپهر ، ناسخ التواريخ سيدالشهدا عليه السلام ، 1 / 61 - 63 ، ناسخ التواريخ امام حسن عليه السلام ، 1 / 134 - 135
وديگر در « جامع ترمذى » سند به انس بن مالك رساند .
قال : سُئل رسول اللَّه صلى الله عليه وآله : « أيُّ أهل بيتك أحبّ إليك ؟ قال : الحسن والحسين ، احبّهما ، ومن أحبّهما أحببته ، ومن أحببته أحبّه اللَّه ، ومن أحبّه اللَّه أدخله الجنّة ، ومن أبغضهما أبغضته ، ومن أبغضته أبغضه اللَّه ، ومن أبغضه اللَّه أدخله النّار . »
يعنى : از رسول خدا پرسش كردند كه : « از اهلبيت تو در نزد تو محبوبتر كيست ؟ »
فرمود : « حسن وحسين . دوست دارم ايشان را وهر كه دوست دارد ايشان را ، دوست دارم اورا وهر كه را من دوست دارم ، خداى دوست دارد وهر كه را خداى دوست دارد ، در بهشت جاى دهد وكسى كه ايشان را دشمن دارد ، من اورا دشمن دارم وكسى را كه من دشمن دارم ، خداوند دشمن دارد ، وآن را كه خداوند دشمن دارد ، به دوزخ درافكند . »
سپهر ، ناسخ التواريخ سيدالشهدا عليه السلام ، 1 / 67 ، ناسخ التواريخ امام حسن مجتبى عليه السلام ، 1 / 132