قال اللَّه تعالى في سورة هل أتى : « ويُطْعِمُونَ الطّعامَ على حُبِّهِ مسكيناً ويتيماً وأسيراً * إنّما نُطْعِمكُم لوجهِ اللَّهِ لا نريدُ منكُم جَزاءً ولا شكوراً * إنّا نخافُ من رَبِّنا يَوماً عَبُوساً قَمطَريراً * فوقاهُم اللَّهُ شرّ ذلكَ اليوم ولقّاهم نضرةً وسروراً * وجزاهم بما صبروا جنّةً وحريراً » ، فعمّهما هذا القول مع أبيهما وأمّهما عليهما السلام ، فتضمّن الخبر نطقهما في ذلك ، وضميرهما الدّالّين على الآية الباهرة فيهما ، والحجّة العظمى على الخلق بهما ، كما تضمّن الخبر عن نطق المسيح عليه السلام في المهد ، وكان حجّة لنبوّته واختصاصه من اللَّه بالكرامة الدّالّة على محلّه عنده في الفضل ومكانه . « 1 »
المفيد ، الإرشاد ، 2 / 26 - 27 / عنه : الحلّي ، المستجاد من كتاب الإرشاد ( من مجموعةنفيسة ) ، / 445 - 446 ؛ الأعرجي ، مناهل الضرب / 381 - 382 1
هامش
- كه ما را به زبان يارى كنى ) براي آن بود كه مىدانست در پايان كأرش مخالفت با علي عليه السلام خواهد كرد : ( چنانچه مورخين نوشتهاند كه پس از هلاكت عثماناز بيعت با علي عليه السلام سرباز زد ) . واگر آن حضرت مىدانست كه در آينده هم زندگى خود را به درستى وسلامت در عقيدة ومرام سپرى مىكند ، دعا را مشروط نمىفرمود ( به اين كه تا آن گاه كه ما را به زبان يارى كنى ) وبه طور اطلاق دعا مىفرمود . نظير اين آن شرطي است كه خداوند در ستايش از همسران پيغمبر فرمود وبدون شرط به طور اطلاق آنان را نستوده ؛ زيرا مىدانسته است كه برخى از آنان در آينده تغيير حالت داده ، دگرگون مىشود واز شايستگى ستايش وارجمندى ( كه اكنون دارد ) وبدان سبب سزاوار آن بود ، بيرون رود واين گونه فرمود : « اى زنان پيامبر ! شما مانند ديگر زنان نيستيد اگر بترسيد از خدا . » ( سورهء احزاب آيهء 32 ) وآنان را در اينباره چون خاندان پيغمبر صلى الله عليه وآله مورد ستايش قرار نداده ، آن گاه كه آن خاندان ارجمند خوراك روزانهء خود را به يتيم ، مسكين وأسير بخشش نمودند . وخداى سبحان دربارهء على ، فاطمه ، حسن وحسين عليهم السلام كه با شدت نيازى كه بدان خوراك وقوت روزانه داشتند وديگرى را بر خود مقدم داشتند ، اين آيات را فرو فرستاد : « وخوراندند آن خوراك را با اين كه دوست داشتند به بينوايى ، يتيمى واسيرى ، جز اين نيست كه مىخورانيم شما را براي روى خدا ونخواهيم از شما پاداشى ونه سپاسى . همانا مىترسيم از پروردگار خويش روزى را كه ترش روى وآشفته خوى است . پس نگاهشان داشت خدا از بدى آن روز ، بديشان ارزانى داشت خرمى وشادكامى وبه خاطر شكيبايى كه داشتند خداوند پاداششان داد بهشتى وحريرى » ( سورهء انسان ، آيهء 8 تا 12 ) ، پس پاداش آنان را به طور قطع وبدون قيد وشرط فرمود ومانند ديگران مشروط به زماني وحالي نفرمود .
رسولي محلاتى ، ترجمهء ارشاد ، 1 / 166 - 168
( 1 ) - خداى تعالى در سورهء هل اتى فرمايد : « وخوراندند آن خوراك را با اين كه آن را دوست داشتند به بينوايى ، يتيمى واسيرى . جز اين نيست كه مىخورانيم شما را براي روى خدا ونخواهيم از شما پاداشى ونه سپاسى . همانا ترسيم از پروردگار خويش روزى را كه گرفته وآشفته روى است ، پس نگهداشتشان خدا از بدى آن روز ، بديشان ارزانى داشت خرمى وشادمانى وپاداششان داد بدانچه شكيبايى كردند بهشتى وحريرى ( سورهء انسان آيهء 8 - 13 ) . »