أبو معاوية ، عن الأعمش ، عن جعفر بن محمّد عليهما السلام في الإمامة بمثله « 1 » سواء . « 2 » « 2 »
الصّدوق ، كمال الدّين ، 2 / 336 - 337 رقم 9 ، الخصال ، 2 / 564 - 565 رقم 46 ، عيون أخبار الرّضا عليه السلام ، 1 / 57 - 59 رقم 20 / عنه : الدّيلمي ، إرشاد القلوب ، 2 / 373 ؛ الحرّ العاملي ، إثبات الهداة ، 1 / 474 - 475 ؛ المجلسي ، البحار ، 36 / 396 - 397 ؛ البحراني ، العوالم ، ( ط 3 ) ، 15 - 3 / 270 - 271
هامش
( 1 ) [ في العيون وإثبات الهداة والبحار : « مثله » ]
( 2 ) تميم بن بهلول گويد : ازعبداللَّه بن ابىالهذيل پرسيدم : « امامت در چه كسى ثابت است ؟ نشانهء كسى كه امامت براي أو واجب است ، چيست ؟ »
گفت : « كسى كه دليل وراهنما بر اين راه است وبراي مؤمنين حجت است وبه كارهاى مسلمانان قيام كرد وگفتارش از قرآن بود ودانا به احكام الهى بود . همان برادر پيغمبر خدا وجانشين أو بر امتش ووصيش بر آنان وولى أو بود . همان كسى كه از پيغمبر به جاى هارون از موسى بود وفرمانبرى أو بر همه لازم بود . بنا به گفتهء خداى عز وجل : اى آنان كه ايمان آوردهايد ! خدا را فرمان بريد ورسول را وزمامداران خود را فرمان بريد . زمامدار را چنين توصيف فرموده است : ولى شما فقط خدا است وو پيغمبرش وآنان كه ايمان آوردهاند ؛ آنان كه نماز را برپا مىدارند وزكات مىدهند ؛ درحالى كه ركوع مىكنند ، يعنى همان كسى كه در روز غدير خم مردم به ولايت أو دعوت شدند وامامت از براي أو ثابت گرديد . به گفتهء رسول از خداى عز وجل كه فرموده است : آيا من به شما سزاوارتر از خودتان نيستم ؟ گفتند : چرا . فرمود : به هر كه مولا منم ، على است مولاي أو . بارالها ! دوست بدار آن را كه على را دوست بدارد ودشمن بدار آن را كه اورا دشمن بدارد ويارى فرما آن را كه على را يارى كند ورها كن كسى را كه على را رها كند وكمك فرما كسى را كه على را كمك كند . أو ، علي بن أبي طالب است كه أمير مؤمنان است وپيشرو دست وروسفيدان وبرترين جانشينان وپس از پيغمبر بهترين همهء آفريدگان وپس از أو حسن بن علي است . سپس حسين است كه دو نوادهء رسول خدا ودو فرزندان بهترين همهء زنان هستند . سپس علي بن الحسين است وسپس محمد بن علي است وسپس جعفر بن محمد است وسپس موسى بن جعفر است وسپس علي بن موسى است وسپس محمد بن علي است وسپس علي بن محمد است وسپس حسن بن علي است وسپس فرزند امام حسن است تا به امروز يكى پس از ديگرى است وآنان خاندان رسول هستند كه به وصايت وامامت شناخته شدهاند .
در هيچ عصر وزمان وهيچ وقت وهنگام ، زمين از حجتي كه از اينان است ، خالى نمىماند وآنانند دستآويز محكم وپيشوايان راه حق وحجت بر مردم دنيا ، آنگاه كه خداوند زمين وهر كه را روى آن است ، وارث شود وهر كس با آنان مخالفت ورزد ، گمراه است وگمراه كنندهء حق وراه حق را رها كرده است وآنانند كه از قرآن سخن گويند واز زبان پيغمبر حرف مىزنند ، وهر كس بميرد وآنان را نشناخته باشد ، به مرگ دوران جاهليت مرده است . دين آنان پرهيزگارى است وعفت وراستى وصلاح وكوشش وامانت را بر نيكوكار وبدكردار رد كردن وسجدههاى طولانى وشبزندهدارى نمودن واز محرمات دورى گزيدن وبا بردبارى به انتظار فرج بودن وهمنشين خوب وهمسايهء نيكو بودن . »