ولمّا طلع عليه قال ابن زياد : « أتتك بحائن رجلاه » ، والتفت إلى شريح القاضي وقال :
أريد حباءه ويريد قتلي * عذيرك من خليلك من مراد
ثمّ التفت إلى هاني وقال : أتيت بابن عقيل إلى دارك وجمعت له السّلاح ؟ فأنكر عليه هاني ، وإذ كثر الجدال ، دعا ابن زياد معقلًا ، ففهم هاني أنّ الخبر أتاه من جهته ، فقال لابن زياد : إنّ لأبيك عندي بلاء حسناً وأنا أحبّ مكافأته ، فهل لك في خير ، تمضي أنت وأهل بيتك إلى الشّام سالمين بأموالكم ، فإنّه جاء من هو أحقّ بالأمر منك ومن صاحبك .
فقال ابن زياد : واللَّه لا تفارقني حتّى تأتيني به ، قال : واللَّه لو كان تحت قدمي ما رفعتهما عنه ، فأغلظ له ابن زياد وهدّده بالقتل ، فقال هاني : إذاً تكثر البارقة حولك ، وهو يظنّ أنّ « مراداً » تمنعه ، فأخذ ابن زياد بظفيرتيه وقنّع وجهه بالسّيف حتّى كسر أنفه ، ونثر لحم خدّيه وجبينه على لحيته ، وحبسه عنده .
المقرّم ، مقتل الحسين ، / 178 - 179
هامش
- گفت : « تو وخاندانت سالم به شام برسيد وهر چه هم داريد با خود ببريد ؛ زيرا كسى آمده است كه از تو ويزيد شايستهتر است . »
طبري وجزرى گويند : عبيداللَّه در اين جا سر به زير افكند وغلامش مهران كه بالاى سرش ايستاده بود وعصاي پيكان دارى در دست داشت ، گفت : « واي از اين خوارى كه اين بندهء جولا تو را در محيط فرماندهى تو أمان بدهد . »
گفت : « أو را بگير . »
عصا را انداخت ودو گيسوى هانى را محكم فرو كشيد ورويش را برابر ابنزياد گرفت وچنان به روى أو كوفت كه پيكانش پريد وبه ديوار نشست وبه روى أو زد تا بيني وپيشانيش را شكست .
جزرى گويد : هانى دست به قبضهء شمشير يك پاسبانى دراز كرد وكشيد وجلوش را گرفتند . عبيداللَّه گفت : « تو ياغى هستى وخونت را بر ما مباح كردى . »
در ارشاد است كه گفت : « أو را بكشيد . »
أو را كشيدند در يكى از اتاقهاى قصر افكندند ودر را به رويش قفل كردند وگفت : « يك دسته پاسبانى بر أو بگماريد . » وگماشتند .
جزرى گفته : أسماء بن خارجه برخاست وگفت : « اى بد پيمان ! أو را رها كن . به ما دستور دادى اين مرد را نزد تو آريم وچون آورديم ، رويش خرد كردى وخونش را روان ساختى ومىخواهى اورا بكشى ؟ »
عبيداللَّه فرمان داد أو را گرفتند وبه لكنت زبان افتاد . سپس أو را واگذاردند ونشست . ولى ابن الأشعث گفت : « ما رأى أمير را مىپسنديم ، سود ما باشد يا زيان . »
كمره اى ، ترجمهء نفس المهموم ، / 42 - 44