تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 567

مساهمون:

ص٥٦٧

[ شرح ]

( 78267 - 78256 ) گاهى گرفتن حق براي صاحب حق ، واجب است وگاهى مستحب ، وكمترين مرحله‌اش مباح است كه در كار مباح حرجى نيست . اما حق ديگران را گرفتن ظلم است وآن از زشت‌ترين صفات پستى است كه شخص مرتكب درخور سرزنش است .

( 3153 ) 153 - امام ( ع ) فرمود :

الْإِعْجَابُ يَمْنَعُ مِنَ الِازْدِيَادِ ( 78273 - 78271 )

[ ترجمه ]

« خودبينى آدمي را از كسب فضيلت باز مىدارد » .

[ شرح ]

( 78273 - 78271 ) خودبينى به خاطر فضيلت درونى مانند علم ويا فضيلت بيرونى مثل ثروت واندوخته تنها سبب تصور كمال آن شخص در اينها بوده واعتقاد بر اين كه نسبت به اينها به حد نهايى رسيده است همين اعتقاد أو را از زياده‌جويى وفضيلت خواهى باز مىدارد .

( 3154 ) 154 - امام ( ع ) فرمود :

الْأَمْرُ قَرِيبٌ وَالِاصْطِحَابُ قَلِيلٌ ( 78281 - 78277 )

[ ترجمه ]

« فرمان خدا نزديك وفرصت همراه بودن اندك است » .

[ شرح ]

( 78281 - 78277 ) مقصود امام ( ع ) از فرمان خدا مرگ واز همراهى ، با هم بودن در دنياست .

( 3155 ) 155 - امام ( ع ) فرمود :

قَدْ أَضَاءَ الصُّبْحُ لِذِي عَيْنَيْنِ ( 78289 - 78285 )

[ ترجمه ]

« براي كسى كه داراى دو چشم است ، صبح روشن است » .