وبراي احترام از اسبها پياده شدند ودر پيشاپيش آن بزرگوار شروع به دويدن كردند ، امام ( ع ) فرمود :
مَا هَذَا الَّذِي صَنَعْتُمُوهُ فَقَالُوا خُلُقٌ مِنَّا نُعَظِّمُ بِهِ أُمَرَاءَنَا - فَقَالَ وَاللَّهِ مَا يَنْتَفِعُ بِهَذَا أُمَرَاؤُكُمْ - وَإِنَّكُمْ لَتَشُقُّونَ عَلَى أَنْفُسِكُمْ فِي دُنْيَاكُمْ - وَتَشْقَوْنَ بِهِ فِي آخِرَتِكُمْ - وَمَا أَخْسَرَ الْمَشَقَّةَ وَرَاءَهَا الْعِقَابُ - وَأَرْبَحَ الدَّعَةَ مَعَهَا الْأَمَانُ مِنَ النَّارِ ( 74115 - 74074 )
[ ترجمه ]
« اين چه كارى است ؟ » گفتند : « اين رسم ماست كه فرمانروايان خود را بدين وسيله احترام مىكنيم . » آن گاه امام ( ع ) فرمود : « به خدا قسم ، فرمانروايان شما در اين كار سودى نمىبرند وشما خود را در دنيا به زحمت انداختهايد ودر آخرت به عذاب وبدبختى دچار مىكنيد . وچه زيانبخش است رنجى كه به دنبال آن كيفرى باشد ، وچه سودمند است آن آسايشى كه ايمنى از عذاب دوزخ را به همراه داشته باشد » .
( 74115 - 74058 )
[ شرح ] اشتدّوا بين يديه ،
يعنى پيشاپيش أو دويدند ، وبدبختى اخروى در همين است ، زيرا اين عمل تعظيم غير خداست .
حاصل سخن ، برحذر داشتن مردم از عملي است كه انجام دادند ، به وسيلهء قياس مضمرى كه صغراى آن عبارت : واللّه . . . آخرتكم است . وبه كبراى قياس با اين جمله اشاره فرموده است : وما أخسر المشقّة ورائها العقاب ، كه در حقيقت چنين است وهر چه براي انسان رنجى داشته باشد كه به دنبال آن كيفرى باشد ، بدترين نوع خسارت است . واز طرفي به وسيلهء پىآمد آسايش وراحتى در دنيا به همراه ايمنى از آتش دوزخ آنان را به ترك اين عمل وأدار نموده است ، گويا فرموده است : سزاوار است كه آنان اين زحمت را قبول نكنند ، زيرا ترك اين عمل باعث آسايش وراحتى به همراه ايمنى از آتش است ، وهر آنچه اين چنين باشد ، بالاترين سودها خواهد بود . والبتة اين عمل باعث بدبختى آنها