تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 441

مساهمون:

ص٤٤١
توانگرى وبلكه عين آن فرموده است . بديهي است كه رها كردن آرزو مستلزم پيشه ساختن قناعت ، ولازمهء قناعت ، توانگرى معنوي وبىنيازى روحي است .

( 3030 ) 30 - امام ( ع ) فرمود :

مَنْ أَسْرَعَ إِلَى النَّاسِ بِمَا يَكْرَهُونَ - قَالُوا فِيهِ بِمَا لَا يَعْلَمُونَ ( 74046 - 74036 )

[ ترجمه ]

« هر كس به عملي بشتابد كه باعث رنجش مردم گردد ، در بارهء أو ، چيزهايى بگويند كه نمىدانند » .

[ شرح ]

( 74046 - 74036 ) از آنجا كه طبع انسان از آزار نفرت دارد ، ونسبت به آزار دهنده كينه ودشمنى مىورزد ، بيشتر مردم طبعا نام شخص موذى را به راست يا دروغ ويا به احتمال به زشتى مىبرند ، تا شنوندگان را در رفع اذيّت أو ، با خود موافق وهماهنگ سازند .

( 3031 ) 31 - امام ( ع ) فرمود :

مَنْ أَطَالَ الْأَمَلَ أَسَاءَ الْعَمَلَ ( 74054 - 74050 )

[ ترجمه ]

« هر كس آرزوهاى دور ودراز در سر بپروراند ، عمل وكردارش ناپسند گردد . »

[ شرح ]

( 74054 - 74050 ) از آن رو كه آرزوى زياد در دنيا باعث توجّه به دنيا وكوشش بىاندازه در كار دنيا وغفلت از آخرت است ، نسبت به كار اخروى عملي بد وناپسندى است .

( 3032 ) 32 دهقانان شهر انبار ، امام ( ع ) را به هنگام رفتن به شام ، ملاقاة كردند