مَا سِوَاهَا - وَخَادِعْ نَفْسَكَ فِي الْعِبَادَةِ وَارْفُقْ بِهَا وَلَا تَقْهَرْهَا - وَخُذْ عَفْوَهَا وَنَشَاطَهَا - إِلَّا مَا كَانَ مَكْتُوباً عَلَيْكَ مِنَ الْفَرِيضَةِ - فَإِنَّهُ لَا بُدَّ مِنْ قَضَائِهَا وَتَعَاهُدِهَا عِنْدَ مَحَلِّهَا - وَإِيَّاكَ أَنْ يَنْزِلَ بِكَ الْمَوْتُ - وَأَنْتَ آبِقٌ مِنْ رَبِّكَ فِي طَلَبِ الدُّنْيَا - وَإِيَّاكَ وَمُصَاحَبَةَ الْفُسَّاقِ - فَإِنَّ الشَّرَّ بِالشَّرِّ مُلْحَقٌ - وَوَقِّرِ اللَّهَ وَأَحْبِبْ أَحِبَّاءَهُ - وَاحْذَرِ الْغَضَبَ فَإِنَّهُ جُنْدٌ عَظِيمٌ مِنْ جُنُودِ ؟ إِبْلِيسَ ؟ ( 72312 - 71951 )
[ ترجمه ]
« به ريسمان قرآن چنگ بزن ، واز آن پندگير ، حلالش را حلال وحرامش را حرام شمار وحقايقى را كه در مورد پيشينيان گفته است ، تصديق كن ، واز گذشتهء دنيا براي آينده عبرت بگير ، زيرا بخشي از دنيا به بخش ديگر وپايانش به آغازش وابسته است ، وهمهء آنچه در ميان است ، جدا شدني ورفتنى است . نام خدا را بزرگ شمار ، مبادا جز به حق وبجا سوگند خورى ، بسيار به ياد مرگ وحالات پس از مرگ باش ، ومرگ را آرزو مكن مگر آن كه به اعمالت اطمينان داشته باشى ، از هر كارى كه انجام دهنده ، آن را مىپسندد وبراي ديگران نمىپسندد دورى كن ، از كارهايى كه در نهان انجام شود ودر ظاهر باعث شرمندگى باشد حذر كن . واز كارهايى كه اگر از انجام دهندهء آن بپرسند ، انكار كند ويا عذرخواهى نمايد ، پرهيز كن . آبروى خود را نشانهء تير گفتار ديگران قرار مده ، هر چه شنيدى براي ديگران بازگو مكن كه اين خود براي دروغگويى تو كافى است ، وآنچه مردم براي تو گفتند ، مردود نشمار ، كه اين براي ناداني تو بس است ، خشمت را فرو خور ، وبه هنگام توانايى ، گذشت كن ، ودر وقت تندخويى ، شكيبا باش ، وقتي كه به دشمن دست يا فتى ، از انتقام خوددارى كن ، تا پاداش نيك نصيبت شود ، هر نعمتي كه خداوند به تو مرحمت كرد ، سپاسگزار باش ، وهيچ نعمتي از نعمتهايى را كه خداوند به تو داده است ، ضايع مكن ، وشايسته است كه اثر نعمتي را كه خداوند به تو عطا كرده است از تو ببينند .
وبدان كه بهترين مؤمنان ، كسى است كه در بخشيدن جان ومال وكسان خود [ در راه خدا ] از ديگران پيشتر است . وبدان هر نيكى كه پيش از خود مىفرستى اندوختهاى است ، وهر چه وامىگذارى ، نيكى آن نصيب ديگرى است ،
و