أَمَرَهُ بِتَقْوَى اللَّهِ وَإِيْثَارِ طَاعَتِهِ - وَاتِّبَاعِ مَا أَمَرَ بِهِ فِي كِتَابِهِ مِنْ فَرَائِضِهِ وَسُنَنِهِ الَّتِي لَا يَسْعَدُ أَحَدٌ إِلَّا بِاتِّبَاعِهَا - وَلَا يَشْقَى إِلَّا مَعَ جُحُودِهَا وَإِضَاعَتِهَا - وَأَنْ يَنْصُرَ اللَّهَ سُبْحَانَهُ بِقَلْبِهِ وَيَدِهِ وَلِسَانِهِ - فَإِنَّهُ جَلَّ اسْمُهُ قَدْ تَكَفَّلَ بِنَصْرِ مَنْ نَصَرَهُ وَإِعْزَازِ مَنْ أَعَزَّهُ - وَأَمَرَهُ أَنْ يَكْسِرَ نَفْسَهُ مِنَ الشَّهَوَاتِ - وَيَزَعَهَا عِنْدَ الْجَمَحَاتِ - فَإِنَّ النَّفْسَ أَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ إِلَّا مَا رَحِمَ اللَّهُ ( 66307 - 66202 )
[ لغت ]
( يزعها ) : باز دارد آن را
[ ترجمه ]
« به نام خداوند بخشندهء مهربان اين فرماني است كه بندهء خدا على ، أمير مؤمنان به مالك بن حارث اشتر ، در پيمان خويش با أو ، مقرّر فرموده ، موقعى كه أو را والى مصر كرد ، تا ماليات آنجا را جمع آورد ، با دشمن پيكار كند ، وبه اصلاح أمور مردم آن سامان بپردازد وشهرهاى آنجا را آباد كند . فرمان مىدهد أو را به تقوا وترس از خدا ، وپذيرش فرمان خدا به جان ودل ، وپيروى از آنچه خداوند در كتاب خود از واجب ومستحب امر فرموده است كه هيچ كس به سعادت نمىرسد مگر به پيروى از آنها وهيچ كسى بدبخت نمىشود ، مگر با انكار وتباه ساختن آنها ، وديگر آن كه خدا را با دل ودست وزبانش يارى كند ، زيرا خداوند بزرگ بر خود واجب شمرده است كه هر كه أو را يارى كند ، يارى نمايد ، وهر كس عزّت أو را پاس بدارد ، ارجمند گرداند . وأو را فرمان مىدهد كه خواهشهاى نفسش را فرونشاند ، وبه هنگام سركشى نفس ، آن را سركوب كند ، چه آن كه نفس وادارندهء به بدى است ، مگر كسى را كه مورد لطف خداست . »
[ شرح ]
( 66235 - 66202 ) امام ( ع ) ، اين پيمان را با يادآورى چند چيز كه هدف اصلى فرمانروايى وولايت ، مىباشد ونظام حكومت بدانها وابسته است ، شروع كرده است ، از جملهء