قال : ثمّ أتى القوم حتّى أدخلوا « 1 » على عبيد اللّه بن زياد ونظرت إليه زينب بنت عليّ « 2 » رضى اللّه عنه « 2 » فجلست ناحية ، فقال ابن زياد : من الجالسة ؟ فلم تكلّمه ، فقال الثّانية : من الجالسة ؟ فلم تكلّمه ، فقال رجل من أصحابه : هذه زينب بنت عليّ « 3 » رضى اللّه عنه « 3 » ! فقال ابن زياد : الحمد للّه الّذي فضحكم « 4 » و « 5 » أكذب أحدوثتكم ! فقالت زينب : الحمد للّه الّذي أكرمنا بنبيّه محمّد صلّى اللّه عليه وسلم « 6 » ، وطهّرنا « 7 » في كتابه « 7 » تطهيرا ، وإنّما يفضح « 8 » الفاسق ويكذب الفاجر . فقال
هامش
- گويد : وأو خاموش ماند .
ابن زياد گفت : « چرا سخن نمىكنى ؟ »
گفت : « برادرى داشتم كه أو را نيز على مىگفتند وكسان أو را كشتند . »
گفت : « خدا أو را كشت . »
گفت : على خاموش ماند وابن زياد بدو گفت : « چرا سخن نمىكنى ؟ »
گفت : « خدا جان كسان را هنگام مردنشان مىگيرد . هيچكس جز به اذن خدا نخواهد مرد . »
گفت : « تو از آن جملهاى . واي بر تو ! بنگريد آيا بالغ شده است ؟ به خدا أو را مرد مىبينم . »
گويد : مري بن معاذ احمرى أو را بديد وگفت : « بله ، بالغ است . »
گفت : « أو را بكش . »
علي بن حسين گفت : « پس اين زنان را به كي مىسپارى ؟ »
وزينب ، عمهاش در أو آويخت وگفت : « اى ابن زياد ! از ما دستبدار . مگر از خونهاى ما سير نشدهاى ؟ مگر كسى از ما به جاى نهادهاى ؟ »
گويد : أو را به برگرفت وگفت : « تو را به خدا اگر ايمان دارى ، اگر أو را مىكشى ، مرا نيز با وى بكش . »
گويد : على بانگ زد : « اى ابن زياد ! اگر ميان تو واين زنان خويشاونديى هست ، يك مرد پرهيزكار را با آنها بفرست كه مسلمانوار همراه آنها باشد . »
گويد : ابن زياد لختى در أو نگريست . آنگاه به كسان نگريست وگفت : « شگفتا از خويشاوندى . به خدا مىدانم كه خوش دارد اگر پسر را مىكشم ، أو را نيز با وى بكشم . پسر را واگذاريد . با زنانت همراه باش . »
پاينده ، ترجمهء تاريخ طبري ، 7 / 3066 - 3069
( 1 ) - في د : دخلوا .
( 2 - 2 ) ليس في د .
( 3 - 3 ) في د وبر : عليه السّلام .
( 4 ) - الدّرّ المنثور ص 234 : وقتلكم .
( 5 ) - من د وبر ، وفي الأصل : لو .
( 6 ) - في د : آله .
( 7 - 7 ) ليس في الدّرّ المنثور .
( 8 ) - في الدّرّ المنثور : لا كما تقول أنت ، إنّما يفتضح .