قال : ثمّ إنّه التفت إلى القوم ، وقال : كيف صنعتم بهم ؟ فقالوا : جاءنا بثمانية عشر من أهل بيته وسبعين رجلا من شيعته ، وأنصاره ، فسألناهم النّزول على حكم الأمير يزيد ، فأبوا ، فغدونا عليهم من شرق الأرض وغربها ، وأحطنا بهم من كلّ ناحية حتّى أخذت السّيوف مأخذها من هام القوم ، فلاذوا بنا كما يلوذ الحمام من الصّقر ، فما كان إلّا ساعة حتّى أتينا على آخرهم ، فهاتيك أجسادهم مجرّدة ، وثيابهم مرمّلة ، وخدودهم معفّرة ، تصهرهم الشّمس ، وتسفي عليهم الرّيح ، وزوّارهم العقبان والرّخم .
قال : فأطرق يزيد رأسه ، وقال : كنت أرضى من طاغيتكم بدون قتل الحسين . « 1 »
هامش
- ايشان برآورديم . اكنون أجساد آن قوم در صحرا افتاده وأثواب ايشان به خون آغشته [ است ] .
آفتاب ايشان را مىگدازد وباد ، خاك را بر آن فرقه مىاندازد وزوار ايشان كركس وعقاب ومرجع ايشان عذاب وعقاب [ است ] . »
يزيد كه اين سخن شنيد ، ساعتي سر در پيش افكند وبعد از آن سر برآورد وگفت : « واللّه كه از طاعت شما بدون قتل امام حسين راضى بودم . به خدا سوگند كه اگر أو را پيش من مىآورديد ، از وى عفو مىكردم .
لعنت بر پسر مرجانه باد كه بر چنين امرى اقدام كرد . »
ميرخواند ، روضة الصفا ، 3 / 176 - 177
( 1 ) - چون قواد لشكر أهل بيت را بر باب دار الاماره بازداشتند ، زحر بن قيس رخصت بار به دست كرد وبر يزيد درآمد .
فقال له يزيد : ويلك ! ما ورائك وما عندك ؟
يزيد أو را خطاب كرد كه : « واي بر تو ! خبر چيست ؟ »
قال : أبشر يا أمير المؤمنين ! بفتح اللّه ونصره .
گفت : « يا أمير المؤمنين ! شادزى 1 كه خدايت فتح ونصرت داد . همانا حسين بن علي با هجده تن از أهل بيت خود وشصت تن از شيعيان خود ، ما أو را دعوت كرديم كه جانب سلم وصلاح را فرونگذارد وسر به فرمان أمير عبيد اللّه فرود آورد ، از ما نپذيرفت ، سخن در ميانه فراوان رفت . در پايان كار خمود آتش فتنه بر ذمت تيغ آبدار افتاد . بامدادان بر ايشان بيرون شديم وحملهء گران افكنديم وايشان را در پره انداختيم وبا شمشيرهاى آخته بتاختيم . آن جماعت را هول وهرب پراكنده ساخت ؛ چنانكه به هر پستى وبلندى پناهنده گشتند ، بدانسان كه كبوتر از باز هراسنده 2 گردد . چند كه جزوى را بخش كنند يا گوينده چشم به وسن آلايش دهد 3 ، همگان را با تيغ درگذرانيديم .
فهاتيك أجسادهم مجرّدة وثيابهم مرمّلة وخدودهم معفّرة ، تصهرهم الشّمس وتسفي عليهم الرّيح . زوّارهم الرّخم والعقبان .
اينك جسدهاى ايشان در آن بيابان عريان افتاده [ است ] با جامههاى خونآلود وچهرگان خاكاندود .
مهر مهرگان 4 بر ايشان تابان است وباد صبا وزان . كس زيارة نكند ايشان را جز كركس مردارخوار و -