تخطي إلى المحتوى الرئيسي

موسوعة الإمام الحسين ( ع ) ( تاريخ امام حسين ع ) — صفحة 421

مساهمون:

ص٤٢١
هامش
- دست خود مسح فرمود واز روى سرور وشادى نظري بر ايشان بيفكند ؛ چنان‌كه آثار سرور از ديدار مباركش مشاهدت مىرفت ؛ آن‌گاه متوجه آسمان شد وبه آسمان نگران شد . پس ، روى به قبله آورد وهر دو دست مبارك به دعا برگشود وپس از دعا ، سر به سجده نهاد وگريه أو را فروگرفت . آواز گريه‌اش بلند شد وأشك ديدگانش جارى گرديد . چون سر از سجده برداشت ، مانند باران از ديدگان مباركش آب روان بود . از اين حال ، أهل بيت ومن در اندوه وملال شديم واز هيبت وحشمت آن حضرت نيروى پرسش نداشتيم ؛ وچون مدتي اين‌حال به طول انجاميد ، حضرت أمير المؤمنين وفاطمه عليهما السّلام عرض كردند : « اين گريستن از چيست ؟ كه خداى چشمت را گريان ندارد . » فرمود : « اى برادر من ! وبه روايتي اى حبيب من ! همانا من به حضور واجتماع شما شادمان شدم ، وچنان مسرور شدم كه هيچ وقت آن سرور نيافتم ؛ در اين‌حال كه بر شما نگران وخداى را بر اين نعمت سپاس گويا بودم ، به ناگاه جبرييل بر من فرود آمد وگفت : خداوند تبارك وتعالى بر سرور وشادمانى تو مطلع گرديد ونعمت را بر تو تمام گردانيد واين عطيت بزرگ را بر تو گوارا فرمود ؛ ومقرر نمود كه ايشان وذريات ودوستان وشيعيان وپيروان ايشان با تو در بهشت جاويد باشند ودر ميان تو وايشان ، جدايى نيفكند . همان تحيت يابند كه تو بيني ؛ چندان كه مايهء خوشنودى تو گردد ؛ لكن بليات ومصائب كثيره بر ايشان فرود آيد ودر دار دنيا به مكارهى عظيم از مردمى كه دين تو را از روى باطل به خويش نسبت دهند ، دچار شوند ؛ واين مردم گمان همى برند كه در شمار أمت تو هستند ؛ با اين‌كه از خداى وتو برى وبيزار مىباشند وايشان هريك از أهل بيت تو را در مكاني به ضرب شديد وقتل در آورند ؛ ومصارع وقبور ايشان از هم جدا ودور باشد ؛ وخداى تعالى اين مصيبت را از بهر ايشان اختيار فرموده است تا موجب ارتفاع درجات ايشان گردد . پس خداى را بر آنچه براي ايشان اختيار فرموده [ است ] ، سپاس گذار وبه قضاى أو خوشنود باش . پس ، من خداى را سپاس گذاشتم ودر آنچه از بهر شما اختيار نموده‌ام خوشنود شدم . » « قال جبرئيل : يا محمّد ! إنّ أخا مضطهد بعدك مغلوب على أمّتك متعوب من أعدائك ، ثمّ مقتول بعدك يقتله أشرّ الخلق والخيلقة واشقى البرية نظير عاقر النّاقة ببلد تكون هجرته إليه وهو مغرس شيعته وشيعة ولده وفيه على كلّ حال يكثر بلواهم ويعظم مصابهم ، وإنّ سبطك هذا وما بعده إلى الحسين مقتول في عصابة من ذريّتك وأهل بيتك واخيار من أمّتك بضفّة الفرات بأرض تدعى كربلاء من أجلها يكثر الكرب والبلاء على أعدائك وأعداء ذريّتك في اليوم الّذي لا ينقضى كربه ولا تفنى حسرته وهي أطهر بقاع الأرض وأعظمها حرمة وأنّها لمن بطحاء الجنّة ، فإذا كان ذلك اليوم الّذي يقتل فيه سبطك وأهله وأحاطت به كتائب أهل الكفر واللعنة تزعزعت الأرض من أقطارها وما دامت الجبال وكثر اضطرابها واصطفقت البحار بأمواجها ، وماجت السّموات بأهلها غضبا لك يا محمّد ولذريّتك واستعظاما لما ينتهك من حرمتك ولشرّ ما يكافى به ذريّتك وعترتك ولا يبقى شيء من ذلك إلّا يستأذن اللّه عزّ وجلّ في نصرة أهلك المستضعفين والمظلومين الّذين هم حجّة اللّه على خلقه بعدك ، فيوحي اللّه إلى السّموات والأرض والجبال والبحار ومن فيهنّ : إنّي أنا اللّه الملك القادر الّذي لا يفوته هارب ، ولا يعجزه ممتنع ، وأنا أقدر فيه على الانتصار والانتقام وعزّتي وجلالي لأعذّبنّ من وتر رسولي -