أرمي بها معلمة أفواقها * مسمومة تجري بها أخفاقها
والنّفس لا ينفعها إشفاقها * لأملأنّ الأرض من أفواقها
إذا المنون حسرت عن ساقها
ثمّ حمل على القوم ولم يزل يقاتل حتّى قتل من القوم ، رجالا وجدّل أبطالا . « 1 »
الدّربندي ، أسرار الشّهادة ، / 297
في النّاسخ : إنّ نافعا كان شابّا حسنا ، بديع الجمال ، رشيق القامة ، وكانت له مخطوبة لم يضاجعها ، ولمّا رأت أنّ نافعا برز تعلّقت بأذياله ، وبكت بكاء شديدا ، وقالت : إلى أين تمضي ، وعلى من اعتمد بعدك ؟
هامش
( 1 ) - به روايت صاحب روضة الأحباب ، بعد از شهادت مسلم ، هلال بن نافع بجلى آهنگ ميدان كرد وجوانى بديع جمال ونيكو اندام بود ودوشيزهاى در خطبه داشت كه هنوز با وى طريق مضاجعت نسپرده بود . چون هلال را نگريست كه آهنگ قتال دارد ، آب از ديده فرو ريخت وبر دامن أو درآويخت كه :
« به كجا مىروى ومرا با كه مىگذارى ؟ »
وبه هاىهاى بگريست . سيّد الشهدا چون قصهء ايشان را اصغا نمود ، هلال را فرمود : « امروز أهل تو حرمان تو را نتوانند برتافت وايشان را جز به ديدار تو خرسند نتوان يافت . اگر خواهى در كار جهاد طريق مسامحت سپارى وايشان را از خويش خرسند دارى . »
عرض كرد : « يا ابن رسول اللّه ! اگر امروز نصرت تو نجويم ، فردا با رسول خداى چه گويم ؟ » وزن را وداع گفت وآهنگ جهاد كرد وبدين اشعار انشاد ارجوزه فرمود :أرمي بها معلمة أفواقها * والنّفس لا ينفعها إشفاقها
مسمومة تجري بها أخفاقها * ليملأنّ أرضها رشاقهاهمانا هلال مردى دلير وكماندارى دلاور بود كه هرگز عقاب خدنگش جز مركز هدف را نشيمن نساخت هشتاد تير در كنانه آكنده داشت . با هر خدنك مردى را از پشت شبرنك بر روى زمين افكند .
چون تير در كنانه نماند ، مردانه با تيغ حملهور گشت وگفت :أنا الغلام اليمنيّ البجليّ * ديني على دين حسين وعليّ
إن أقتل اليوم فهذا أملي * فذاك رأيي وألاقي عمليمردى از سپاه ابن سعد كه أو را قيس مىناميدند ، با شمشير آخته به ميدان تاخت . هلال أو را مجال نداد وبىتوانى أو را به مطمورهء نيران فرستاد وبا تيغ سرافشان سيزده تن از بدانديشان را از پاى درآورد . اين وقت انبوه لشكر به ضرب سيف وسنان أو را بخستند وبازوان أو را درهم شكستند وأو را مأخوذ داشته به نزد شمر ذي الجوشن بردند . شمر حكم داد تا سر مباركش را از تن دور كردند .
سپهر ، ناسخ التّواريخ سيّد الشّهداء عليه السّلام ، 2 / 277 - 279