فرستاده وآثار آن كه سعادت يا شقاوت است مطلع وآگاه مىشود ، چنان كه در قرآن به اين مطلب اشاره فرموده است
« يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً
« 1 » » تا آخر آية ، وبارها در گذشته به اين مطلب اشاره شده است .
به يك احتمال اطلاع دهنده وآگاه كننده خداوند سبحان است وبه احتمال ديگر منظور ، خود حضرت است كه با توعيد وتهديد به قتل در صورتي كه دست از گمراهى وضلالت خود برندارد ، أو را هشدار مىدهد وبا خبر مىكند وروشن است كه آگاهى أو بر اين أمور پس از فرا رسيدن مرگ اثرى ندارد وكسى أو را از گرفتارى وكيفر اخروى نجات نمىدهد . آن گاه امام ( ع ) پس از تهديد وتوبيخ معاوية أو را امر مىكند كه دست از امر حكومت وخلافت بردارد ، وسپس به امرى پرداخته است كه لازمهاش ترساندن وتخويف است وآن چنين است كه به وى دستور مىدهد كه آمادهء حساب آخرت شود وتوشهء اين سفر پر خطر را با خود بردارد كه عبارت از أطاعت خدا وتقواى وى ودورى از معاصي وگناهان أو مىباشد وبه منظور تأكيد مطلب ، آمادگى براي عالم ديگر را به تعبير دامن به كمر زدن براي هر امرى كه نازل مىشود تكرار فرموده است ومراد از آنچه نازل مىشود ، ممكن است جنگ باشد كه امام يقين داشت كه در آينده واقع مىشود ، وممكن است مراد ، مرگ يا قتل وحوادث پس از آن باشد وچون اين أمور حتمي الوقوع مىباشد ، لذا به جاى فعل مضارع به فعل ماضي : ما قد نزل بك ، تعبير فرموده است . وبعد أو را منع مىكند از اين كه گمراه كنندگان را بر شنوايى خود چيره كند ، كناية از اين كه گوش به وسوسههاى آنان ندهد وانديشههاى آنها را كه عمل به آن ، سبب واقع شدن در
هامش
( 1 ) سوره آل عمران ( 3 ) آية ( 30 ) يعنى : روزى كه هر كس هر عمل خيرى انجام داده آن را آشكارا مىبيند .