( 2004 ) 4 - از نامههاى امام ( ع ) به بعضي از سران سپاهش :
فَإِنْ عَادُوا إِلَى ظِلِّ الطَّاعَةِ فَذَاكَ الَّذِي نُحِبُّ - وَإِنْ تَوَافَتِ الْأُمُورُ بِالْقَوْمِ إِلَى الشِّقَاقِ وَالْعِصْيَانِ - فَانْهَدْ بِمَنْ أَطَاعَكَ إِلَى مَنْ عَصَاكَ - وَاسْتَغْنِ بِمَنِ انْقَادَ مَعَكَ عَمَّنْ تَقَاعَسَ عَنْكَ - فَإِنَّ الْمُتَكَارِهَ مَغِيبُهُ خَيْرٌ مِنْ مَشْهَدِهِ - وَقُعُودُهُ أَغْنَى مِنْ نُهُوضِهِ ( 55905 - 55864 )
[ لغات ]
( انهد ) : برخيز ، قيام كن ( تقاعس ) : عقب افتادن وفرو نشستن
[ ترجمه ]
در أول نامه واژهء ظل را كه به معناى سايه است استعاره از امرى آورده است كه لازمهاش أطاعت است وآن سالم ماندن از سوز آتش جنگ ورنجهايى است كه از ثمرات وميوههاى اختلاف مىباشد چنان كه نتيجهء سايهنشينى راحت شدن از گرماى خورشيد است .
« اگر دشمنان به سايهء أطاعت وتسليم بازگردند ، اين همان است كه ما دوست داريم ، واگر حوادث ، آنها را مهيّاى اختلاف وعصيان كرد ، پس به كمك مطيعان ، با عاصيان بجنگ وبا آنان كه پيرو فرمان تو هستند خود را از كساني كه سستى مىورزند بىنياز ساز ، چرا كه سست عنصرها وآنها كه از جنگ كراهت دارند ، نبودشان بهتر از حضورشان ونشستنشان سودمندتر از قيامشان مىباشد . »