مىبينى اما تو پيامبر نيستى ، اين فرمايش رسول خدا گواه روشنى است بر اين كه آن حضرت به مقامي رسيده بود كه آواز وحى وسخن فرشته وصداى شيطان را مىشنيد وبالآخرة روح پاك ونفس قدسي امام ، تمام كمالات ديدنى وشنيدنى وغير آن را دارا بود بجز مقام نبوت وپيامبرى كه اين مطلب براي هيچ فردى از افراد انساني حاصل نمىشود ، مگر با دارا بودن شرايطى كه ما در مقدّمات كتاب آنها را مشروحا بيان داشتيم ودر همان مورد فرق ميان نبي وديگر دارندگان نفوس كامله را خاطر نشان كرديم واكنون خلاصهاى از گذشته را تكرار مىكنيم وآن ، آن است كه آدمي از سوى آسمان مورد خطاب واقع شود ومسئوليت يابد كه تمام أمور دنيوي واخروى جامعهء بشريت را اصلاح سازد واين خود بالاترين وكاملترين مقام از هر مقامي است كه آدمي امكان وصول به آن را دارد .
از امام صادق ( ع ) روايت شده است كه حضرت علي ( ع ) پيش از ماموريت پيامبر براي رسالت همراه آن حضرت نور وحى را مىديد وصداى آن را مىشنيد وپيامبر أكرم به أو فرمود اگر اين نبود كه من آخرين پيغمبرم ، تو هم در نبوت با من شريك مىبودى ، اكنون اگر چه تو پيامبر نيستى ، اما وصى پيغمبر خدا ووارث أو بلكه تو سرور أوصياء وپيشواى با تقواترين آنها مىباشى ، بطور كلى پس از آن كه رسول أكرم از أمير المؤمنين ( ع ) نفى مقام نبوت كرد امر وزارت را براي أو تثبيت فرمود وخود اين امر دليل شايستگى آن حضرت است كه لياقت دارد ، پس از پيامبر أكرم أمور معاش ومعاد جامعهء انساني را به نحو أحسن اداره كند ، وسپس در بارهء وى گواهى مىدهد كه آن حضرت بر طريق خير ودر مسير آن است واين اشاره است به طريقهء پسنديده وپايدارى وى در رفتارى كه در خدمت وتحت تربيت أو داشت واين مطلب نيز خير كثير مىباشد .
در امر مصاحبت آن حضرت با پيامبر وشنيدنش صداى نالهء دردآور
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 537
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٥٣٧