آورد كه مرا بستايند وعبادت كنند وخانههايى را خواهم ساخت كه مركز ذكر وياد من باشد وبندگانم در آن به تسبيح وثنا گوييم بپردازند ودر ميان آن بيوت يكى را خانهء مخصوص به كرامت خود قرار مىدهم وبا اسم خودم آن را علامتگذارى خواهم كرد وآن را خانهء خودم مىنامم وبه عظمت وجلال خود به آن عزت وشرافت مىدهم اما بايد دانست كه مكان محدودى براي من نيست بلكه من در همه جا وبا همه كس هستم وبر همه چيز احاطه دارم وآن خانه را حرم امن بندگان خود قرار دادهام كه با احترام آن هر كس وهر چه در أطراف ودر زير وبالاى آن قرار دارد حرمت واحترام پيدا مىكند ، پس هر كس آن را به علت احترام من گرامى دارد ، مورد كرامت واحترام من خواهد بود ، وهر كس باعث وحشت وترس أهل خانهء من بشود حرمت من را از بين برده ومستحق سخط وكيفر من مىباشد ، من آن جا را خانهء مبارك قرار مىدهم كه فرزندان تو از هر راه دور ، پياده وسواره با هر وسيلهاى سراسيمه وگردآلود با نالههاى لبيك وفريادهاى تكبير به آن سو ، مىآيند ، وهر شخصي كه به آن اهميت دهد وغير آن را اراده نكند وبر من وارد شود ومرا در آن مكان ديدار كند ومهمانى از من بخواهد خواستهء أو را برآورده مىكنم . آرى براي شخص كريم شايسته است كه واردين ومهمانهاى خود را گرامى دارد ، اى آدم ، تو تا مدتي كه در دنيايى ، در آبادانى خانهء من بكوش وپس از تو نيز امّتها ونسلها ، وپيامبران از فرزندانت هر كدام پس از ديگرى در زنده نگهداشتنش مىكوشند .
سپس به آدم دستور داد كه به سوى خانه رود وطواف كند مثل طواف فرشتگان بر دور عرش . اين بود سرگذشت خانه در زمان آدم وأساس آن ، تا در طوفان نوح خراب شد وسپس حضرت إبراهيم آنرا تجديد بنا كرد ، هم اكنون به متن سخن امام برمىگرديم ومىگوييم ، اين كه فرمود : خدا به آدم وفرزندانش دستور داد كه توجه خود را به سوى خانه معطوف دارند ، كناية از رو آوردن به كعبه
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 475
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٤٧٥