تخطي إلى المحتوى الرئيسي

شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 456

مساهمون:

ص٤٥٦
تواضع آنان با آن عظمت مقامشان درس اخلاق وزندگى بياموزند وبه ياد آنان مىآورد كه خداوند خانهء محترم خود را كه زيارتگاه تمام بندگانش مىباشد از پاره‌هاى سنگ ظاهرا بىمقدار قرار داد تا بندگان خود را بيازمايد كه متواضعان ومطيعان از گردن‌كشان ومتكبران تميز داده شوند ، واين است سخن امام ( ع ) : « پس اى مردم از كيفر الهى وعقوبت أو ، كه دامنگير زورمندان ومستكبران پيش از شما شد عبرت بگيريد وبيانديشيد كه چگونه صورتهاى ناز پرورده وپهلوهاى نرم ونازكشان بر روى خاكهاى قبر نهاده شده ، به خدا پناه بريد از پىآمدهاى خودخواهى وتكبر ، چنان كه از گرفتاريهاى روزگار به أو پناه مىبريد . اگر حق تعالى به يكى از بندگانش اجازه كبر ورزيدن وخود بيني مىداد ، رخصت اين كار را به پيامبران وفرشتگان خاص خود مىداد ، اما خداوند خود بيني وكبر ورزى را براي آنان ناپسند داشت وتواضع وفروتنى را شايستهء ايشان دانست بدين سبب آنان نيز رخسارهاى خود بر زمين نهاده وچهره‌ها بر خاك ساييدند ودر برابر مؤمنان وخدا پرستان بالهاى تواضع گشودند وآنها مردمى مستضعف بودند ، خداوند آنان را به گرسنگى آزموده وبه أنواع مشقت مبتلا وبه أمور ترس‌آور امتحانشان فرمود واز ناشايسته‌ها آنان را خالص وپاك ساخت . پس از روى ناداني وعدم آگاهى به موارد آزمايش وامتحان ، خشنودى وخشم خدا را به دارايى وداشتن فرزند ندانيد وآنها را ملاك كار مپنداريد به دليل اين كه خداوند در قرآن كريم مىفرمايد « أَ يَحْسَبُونَ أَنَّما نُمِدُّهُمْ بِهِ مِنْ مالٍ وَبَنِينَ نُسارِعُ لَهُمْ فِي الْخَيْراتِ بَلْ لا يَشْعُرُونَ « 36 » » وگاهى خداوند برخى بندگانش را كه استكبار مىورزند وخويشتن
هامش
( 36 ) سوره مؤمنون ( 23 ) آيه‌هاى ( 54 و 55 ) يعنى : آيا اين كافران را كه ما ، به مال وفرزند كمك مىكنيم ، گمان مىكنند كه در نيكيها بر ايشان مىشتابيم ؟ خير ، آنان نمىفهمند .