آب وآبادانى كردن .
( مثابه ) : باز گشتنگاه ( مفاوز ) : بيابانهاى پهناور ( قفار ) : جمع قفر : صحراى بىآب وعلف ( سحيقه ) : بسيار دور ( فجاج ) : جمع فجّ : راه پهناور ميان دو كوه ( يهلّلون ) : صداهايشان را به تلبيه بلند مىكنند ( اهلال ) : صدا را بلند ساختن ( رمل ) : هروله كردن ( أشعث ) : خاك آلوده سر ، پريشان حال ( نبذ ) : دور انداختن ( سرابيل ) : لباس وپيراهن بلند ( تشويه ) : قيافه را زشت ساختن ( تمحيض ) : خالص ساختن ، آزمايش كردن وجدا ساختن ( مشاعر ) : مكانهاى انجام دادن اعمال حج ( قرار ) : محل ثابتي از زمين ( جمّ ) : زياد ، كثير ( بنى ) : جمع بنيه : ساختار ( ارياف ) : جمع ريف : زمين زراعتى وحاصلخيز ( محدقه ) : احاطه كننده ( مغدقه ) : پر آب وعلف ( معتلج ) : اسم مفعول از اعتلاج به معناى غلبه يافتن واضطراب ، اعتلجت الأمواج : موجها به هم خورد ومتلاطم شد .
( فتحا ) : پهن شده وتوسعه يافته ( ذللا ) : آسان ورام شده ( وخامة الظلم ) : هلاكت ، وسرانجام بد ستمگرى ( مصيده ) : تور ، وآنچه وسيلهء صيد مىباشد .
( مساوره ) : حمله كردن ، احاطه كرد ( اكدى الحافر ) : حفّار زمين به جاى سفتى رسيده كه نمىتواند بكند به زحمت افتاده است ( وأكدت المطالب ) : أمور دشوار جويندهاش را به زحمت انداخت .
( أشوت الضربة تشوى ) : ضربتي وارد شد كه طرف را به قتل نرساند ، اشواه يشويه : تيرى به سوى أو پرتاب كرد اما وى را نكشت .
( طمر ) : جامهء كهنه ( عتائق ) : جمع عتيقه : نيك چهرهها وبخشندگان ( قمع ) : رد كردن ( نواجم ) : جمع ناجمه ، طلوع كنندگان ( قدع ) : منع ، بازداشت كردن
[ ترجمه ]
در اين قسمت حضرت به ياران خود يادآور مىشود كه از گذشتهء تاريخ وهلاكت وسرنگونى مستكبران عبرت بگيرند واز سرگذشت پيامبران
و