( كظّوا ) : همراهى كنيد يعنى بر آن مداومت داشته باشيد .
( شعار ) : لباس زيرين كه به تن چسبيده است به معناى علامت نيز به كار مىرود ( رحض ) : شستن ( نّزّاه ) : جمع نازه ، كسى كه دورى مىكند از آنچه سبب بدگويى مىشود .
( ولّاه ) : جمع واله : كسى كه از بسيارى سرور ، حيران وسرگردان است .
( شيم ) : نگاه كردن به برق وانتظار كشيدن اين كه ابر آن در كجا مىبارد .
( ناعق ) : صيحه زننده ( اعلاق ) : جمع علق ، شيئى پر ارزش .
( برق خالب ) : برقى كه باران ندارد .
( مال محروب ) : مالي كه تمامش گرفته شده باشد ( متصدّيه ) : خودنمايى كننده ( عنون ) : بسيار اعتراض كننده ونيز حيواني كه در راه رفتن از ديگران جلو مىافتد .
( جموح ) : حيوان چموش كه صاحبش نمىتواند بر أو چيره شود .
( حرون ) : حيواني كه هر گاه راه رفتن برايش سخت باشد از رفتن باز مىايستد .
( مائنه ) : دروغگو ( كنود ) : ناسپاس ( عنود ) : حيواني كه از جادّه وچراگاه وعلفزار علفزار منحرف مىشود ( صدود ، ونيز حيود وميود ) : به معناى رو گرداننده ومتمايل به چپ وراست مىباشد .
( حرب ) : گرفتن وتصرف كردن مال ( سلب ) : آنچه از زره وجز آن ، كه در جنگ به غنيمت گرفته مىشود .
( عطب ) : هلاكت ( ساق ) : سختى ( سياق ) : مصدر ساقه ، سوقا وسياقا مىباشد وبه معناى جان كندن وروح از بدن بيرون آمدن است .
( معاقل ) : حصارها وپناهگاهها مىباشد .
( لفظتهم ) : آنان را دور افكند .
( محاول ) : جمع محاوله به معناى چاره انديشى است .
( معقور ) : مجروح ( مجزور ) : قطع شده ( شلو ) : تكهاى از گوشت پس از سر بريدن حيوان ( اشلاء الانسان ) : اعضاى أو كه پس از پوسيدن بدن از هم جدا مىشود .
( مسفوح ) : ريخته شده ( غيله ) : گرفتن ناگهانى ( مناص ) : مصدر ميمى ناص نيوص نوصا به معناى فرار كردن وپريدن مىباشد .
شرح نهج البلاغة ( فارسي ) — صفحة 368
مساهمون: ابن ميثم البحراني
ص٣٦٨