فإن كنت لا تدرين ما الموت فانظري * إلى هانئ في السّوق وابن عقيل
إلى بطل قد هشّم السّيف وجهه * وآخر يهوي من طمار قتيل
أصابهما أمر الأمير « 1 » فأصبحا * أحاديث من يسري بكلّ سبيل
ترى جسدا قد غيّر الموت لونه * ونضح دم قد سال كلّ مسيل
فتى هو « 2 » أحيا من فتاة حييّة * وأقطع من ذي شفرتين صقيل
أيركب أسماء المهاليج آمنا * وقد طلبته « 3 » مذحج بذحول
تطيف حواليه مراد وكلّهم * على رقبة من سائل ومسؤول « 4 »
فإن أنتم لم تثأروا بأخيكم * فكونوا بغايا أرضيت بقليل « 5 »
المفيد ، الإرشاد ، 2 / 65 - 66 - عنه : المجلسي ، البحار ، 44 / 358 - 359 ؛ البحراني ، العوالم ، 17 / 208 ؛ القمي ، نفس المهموم ، / 119 - 120
هامش
( 1 ) - [ في البحار والعوالم : « اللّعين » ] .
( 2 ) - [ في البحار والعوالم : « كان » ] .
( 3 ) - [ في البحار والعوالم : « طالبته » ] .
( 4 ) - [ هذا البيت لم يرد في نفس المهموم ] .
( 5 ) - وعبد اللّه بن زبير اسدى دربارهء مسلم بن عقيل وهانى بن عروة رحمة اللّه عليهما اين اشعار را گفته است :
« اگر نمىدانى كه مرگ چيست بنگر به هانى ومسلم بن عقيل در ميان بازار .
به آن پهلوانى كه شمشير روى أو را درهم شكست ، وبه آنكه كشته از بالاى بلندى درافتاد .
دستور أمير آن دو را گرفتار كرد ، وبدين سرنوشت وروزگار دچار شدند كه هركه در شب به هر راهى برود از اين دو داستان كنند ( وجريان گرفتارى وكشتنشان را براي يكديگر بگويند ) .
تن بىسرى را مىبينى كه مرگ رنگش را دگرگون كرده وخونها بيني كه به هر راه ريخته شده .
جوانى را بيني كه أو باحياتر بود از زن جوان شرمگين ، وبرندهتر بود ( در دلاورى وشهامت ) از شمشير دو سر جلا داده شده .
آيا أسماء ( بن خارجة كه يكى از آن چند تنى بود كه هانى را به نزد ابن زياد بردند ) آسودهخاطر سوار بر اسبها مىشود ، در صورتي كه طايفه مذحج ( يعنى پيروان هانى ) از أو خون هانى را مىخواهند .
وقبيلهء مراد ( كه با هانى از يك تيره بودند ) در أطراف أسماء گردش كنند وهمگى چشم به راه اويند كه پرسش كنند يا پرسش شوند .
پس اگر شما ( اى قبيلهء مذحج ومراد ) انتقام خون برادر خويش را نگيريد ، پس زنان زناكارى باشيد كه به اندكى راضى گشتهاند .
رسولي محلّاتى ، ترجمه ارشاد ، 2 / 65 - 66