است :
« وَاتَّقُوا فِتْنَةً لا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاصَّةً »
« 2 » روشن است كسى كه به انجام يافتن كارى راضى وخشنود باشد ، با انجام دهنده آن كار ، شريك وبه منزله اوست ، همچنين كساني كه به اعمال خدا پسندانه رضا وخشنودى داشته ، وبه آنچه باعث غضب وخشم حقّ تعالى مىشود خشمگين باشند ، خداوند آنان را در شمول رحمت خود شريك يكديگر مىسازد ودر گرد هم قرار مىگيرند .
( 48952 - 48940 )
فرموده است : فما كان إلّا أن خارت أرضهم . . . تا الخوّارة .
اين گفتار تفسيري است بر آية شريفه
« فَأَصْبَحُوا نادِمِينَ »
وچگونگى عذابي را كه بر قوم ثمود رسيد بيان مىكند ، چنان كه قرآن نيز با ذكر
« فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ » *
« 3 » آن را توضيح داده است .
أمير مؤمنان ( ع ) چگونگى اين عذاب را بيان مىكند وصدايى را كه از سرزمين آنها به هنگام خسف يا فرو رفتن در زمين بلند شد ، به آواز آهن گاوآهن تفتيدهاى كه در زمين به آسانى فرو مىرود تشبيه فرموده است ، قيد گداختگى آهن مذكور براي بيان شدّت صدا وسرعت فرو رفتن خانهها وديار آنها در زمين است ، زيرا اگر آهن مذكور گداخته باشد آوازى زيادة بر معمول از آن بر مىخيزد وبيشتر به داخل زمين فرو مىرود .
امّا داستان قوم ثمود اين است كه : بنا بر آنچه نقل شده است آنها بازماندگان قوم عادند كه پس از آن كه قوم مذكور نابود گرديد ، شمار اينها به تدريج زياد شد ، واز عمر طولانى برخوردار بودند ، چنان كه وقتي يكى از آنها خانهاى براي خود بنا مىكرد ، هر چند آن را محكم واستوار مىساخت هنوز أو زنده ودر قيد حيات بود كه آن خانه فرسوده وويران مىشد ، از اين رو آنها كوهها را تراشيده ودر آنها خانه براي خود بنا كردند ، وبا خوشى وفراخى در زندگى ، روزگار مىگذرانيدند ، امّا از فرمان خداوند سرپيچى كردند ودر روى زمين به تباهى ، وپرستش بتان
هامش
( 2 ) سوره انفال ( 8 ) آية ( 25 ) يعنى : وبترسيد از عذابي كه به ستمكاران شما محدود نمىشود .
( 3 ) سوره أعراف ( 7 ) آية ( 91 ) يعنى : پس زلزله آنان را فرو گرفت .