ديار خود بود ، با اين حال دور نيست كه امام ( ع ) در اين انتظار بود كه فرزندان وبستگان عثمان طبق معمول براي دادرسى وخونخواهى مراجعه واشخاصى را كه در كشتن عثمان دست داشته وأو را محاصره كرده بودند به نام معرفى كنند تا حاكم بتواند حكم خدا را در باره آنها اجرا كند ، ليكن اين امر صورت نگرفت ، ومعاوية به همراه مردم شام سر به طغيان برداشت ، وبازماندگان عثمان نيز نزد أو رفته دست به دامن أو زدند ، واز حوزه فرمانروايى أمير مؤمنان ( ع ) جدا گرديدند ، وبه صورت شرعي براي خونخواهى قتل عثمان اقدام نكردند ، وتنها با ستيزهگرى وغلبه جويى خواستار قصاص بودند ، ومعاوية نيز اين قضيّه را وسيلهاى براي برانگيختن تعصّبهاى جاهلي واحساسات قبيلهاى قرار داد ، وهيچ كدام از اينها براي قصاص از راه درست وارد نشدند ، برخى گفتهاند قيام طلحه وزبير ونقض بيعت آنها با أمير مؤمنان ( ع ) وشروع آنها به غارت أموال مسلمانان در بصره وكشتار صلحاى مسلمانان آن جا وديگر وقايعى كه در اين هنگام اتّفاق افتاد ، مانع آن شد كه امام ( ع ) كشندگان عثمان را قصاص كند واز اين روست كه آن حضرت ضمن برخى از سخنان خود به معاوية مىفرمايد : امّا اين كه خونخواهى عثمان را در خواست مىكنى ، به فرمان در آي وخونخواهان عثمان را براي داورى به نزد من روانه كن ، تا برابر كتاب خدا وسنّت پيامبرش ( ص ) در باره تو وآنها رفتار شود .
( 35825 - 35813 )
امّا اين كه فرموده است : وسأمسك الأمر ما استمسك . . . تا آخر .
بايد دانست كه آن حضرت زماني اين سخنان را ايراد فرموده كه گفتگو عليه آن حضرت در باره قضيّه عثمان بالا گرفته وشورش طلحه وزبير كه از بزرگان صحابه بودند وشكستن بيعت خود با آن حضرت به اين بهانه ، أمور مسلمانان را دستخوش اضطراب وبسيارى از آنان را پراكنده وپريشان خاطر ساخته بود ، وبه همين مناسبت است كه برخى از ياران آن حضرت به منظور آرام كردن فتنه طلحه وزبير وجلوگيرى از آشوبى كه از ناحية معاوية وبروز اختلال در أمور شام ، انتظار