[ لغات ]
( ساطح ) : گستراننده ( وهاد ) : جمع وهدة ، درّه ( مهاد ) : زمين ( نجاد ) : جمع نجد ، زمين بلند ( إزدلاف الرّبوة ) : پيش رفتن به سوى بلندى ( تفيّوء القمر ) : حركت ماه تا آن گاه كه بدر كامل شود وشروع به نقصان كند تا گاهى كه به حالت محاق « 1 » در آيد .
( ساجى ) : آرام ( مجد مؤثّل يا بيت مؤثّل ) : ريشهدار وكهن
[ ترجمه ]
« ستايش ويژه خداوند است كه آفريننده بندگان ، وگستراننده زمين وروان كننده سيل در درّهها وگودالها وروياننده گياهان در بلنديها وتپههاست ، نه آغازش را آغازى است ونه ابديّتش را پايانى ، أو اوّلى است كه هميشه بوده وپايندهاى است كه سرآمدى براي أو نيست ، پيشانيها براي أو به خاك افتاده ، ولبها به يگانگى أو گويا گشته است . براي هر چيزى كه آفريده حدودي قرار داده تا از شباهت به آنها ممتاز باشد ، انديشهها نمىتوانند با حدود وحركات واعضا وأدوات أو را اندازهگيرى كنند ، در باره أو گفته نمىشود از « كي » بوده ، ونمىتوان براي أو نهايتى تعيين كرد وگفت تا « كي ؟ » خواهد بود ، پيدايى است كه نمىتوان گفت از چه چيزى پديد آمده ؟ وپنهانى است كه نشايد گفت در چه پنهان شده است ، جسم نيست كه جلوه كند وسپس از ميان برود ، ودر پرده نيست تا چيزى أو را احاطه كند ، نزديكى أو به اشيا به سبب چسبيدگى نيست ، ودورى أو از آنها بر اثر فاصله وجدايى نمىباشد ، خيره شدن نگاه بندگان ، وتكرار ألفاظ آنان ، وپيش رفتن آنها بر تپهها ، وبرداشتن گامها در شبهاى تار ، وشبهاى آرامى كه ماه رخشان بر آن مىتابد وخورشيد تابان با طلوع وغروب خود از پى آن در مىآيد ، ودگرگونى دورانها وروزگارها ، ورو آوردن شبها ، وپشت كردن روزها هيچ كدام بر أو پوشيده نيست ، آرى أو پيش از هر نهايت ومدّت ، وقبل از هر شمارش وشمارهاى بوده است ، برتر وبالاتر است از داشتن صفات اندازه وابعاد ، وقرار داشتن در محلّ وجا گرفتن در مسكن كه محدود كنندگان ( مانند مشبّهه ومجسّمه ) به أو نسبت مىدهند ، زيرا حدّ واندازه براي آفريدگان أو مقرّر گرديده وبه هر چه
هامش
( 1 ) شب آخر يا سه شب مانده به آخر هر ماه . ( مترجم )