( 1158 ) 158 - از خطبههاى آن حضرت عليه السّلام است :
وَلَقَدْ أَحْسَنْتُ جِوَارَكُمْ - وَأَحَطْتُ بِجُهْدِي مِنْ وَرَائِكُمْ - وَأَعْتَقْتُكُمْ مِنْ رِبَقِ الذُّلِّ وَحَلَقِ الضَّيْمِ - شُكْراً مِنِّي لِلْبِرِّ الْقَلِيلِ - وَإِطْرَاقاً عَمَّا أَدْرَكَهُ الْبَصَرُ - وَشَهِدَهُ الْبَدَنُ مِنَ الْمُنْكَرِ الْكَثِيرِ ( 32562 - 32531 )
[ ترجمه ]
« من همسايه نيكويى برايتان بودم ، وبا توان خود شما را از پشت سر پاسدارى كردم ، واز بند ذلّت وزنجير ستم شما را رهايى دادم ، نيكى اندك شما را سپاسگزارم ، واز كارهاى زشت بسيارى كه به چشم ديده ودر حضور من واقع شده چشم مىپوشم . »
[ شرح ]
( 32562 - 32531 ) جمله أحطت بجهدي من ورائكم اشاره به حفظ وحراست آن حضرت از آنان است ، ومنظور از آزاد ساختن آنها از بند ذلّت وزنجير ستم ، حمايت آن بزرگوار از آنان در برابر دشمنان ، وعزّت وسربلندى آنها به بركت وجود آن حضرت است ، پس از اين امام ( ع ) سپاس خود را از رفتار نيك اندك آنها اظهار داشته ومراد أو آن مقدارى است كه خدا را أطاعت واز أو فرمانبردارى كردهاند وهم از اين كه چشم پوشى كرده با مسامحه وعفو از كارهاى زشت بسيارى كه در حضور أو انجام دادهاند بر آنها منّت نهاده است .
اگر گفته شود : چگونه براي آن حضرت روا بوده كار ناپسندى را كه مشاهده