جمله أموري است كه خداوند متعال دانش آنها را ويژه خود گردانيده چنان كه فرموده است :
« إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ
« 2 » » ونيز
« وَما تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ
« 3 » » هر چند پيامبر خدا ( ص ) كيفيّت شهادتش را مجملا به أو خبر داده بود چنان كه از آن حضرت نقل شده كه به أمير المؤمنين ( ع ) فرموده است : ضربت بر اين ( اشاره به سر آن حضرت فرمود ) وارد خواهد شد واز آن ، اين ( اشاره به محاسن آن حضرت فرمود ) خضاب خواهد گشت ، همچنين از پيامبر أكرم ( ص ) روايت است كه به آن حضرت فرمود : آيا مىدانى شقىترين پيشينيان كيست ؟ عرض كرد : آرى آن كه ناقة را پى كرد ، فرمود : شقىترين پسينيان را مىدانى كي خواهد بود ؟ عرض كرد : نه ، فرمود : كسى كه به اين جا ( اشاره به سر حضرت ) ضربت مىزند ، واين ( اشاره به محاسن حضرت ) را از آن خضاب مىكند .
امّا بررسى وپيگيرى آن حضرت در اين باره ، مربوط است به وقت ومكان وقرائن مشخّصه آن به تفصيل ، كه ممكن است اين بررسى از طريق پرسش از پيامبر گرامى ( ص ) در دوران زندگى آن بزرگوار باشد ، ورسول أكرم ( ص ) تفصيل اين واقعه را از أو پنهان داشته است ، يا اين كه براي دريافت اين مطلب ، أحوال آن حضرت را در ديگر اوقاتى كه با مردم بوده مورد فحص ودقّت قرار داده است ، امّا خداوند همواره اين امر را پوشيده ومكتوم داشته است ، از اين رو فرموده است : چه دور است دانستن اين امر ، كه آن در خزانه علم خداوند نهفته است .
پس از اين امام ( ع ) وصيّت خويش را آغاز ، وآن را به ترتيب الأهمّ فالأهمّ بيان مىفرمايد ، سفارش نخست آن حضرت در باره اخلاص عمل براي خداوند است ، كه بايد با روگردانيدن از هر چه جز اوست عمل را براي أو خالص گردانيد ، واين مستلزم مواظبت بر اجراى أوامر ونواهى بارى تعالى وديگر چيزهايى است كه قرآن كريم بدانها ناطق است ، سپس بر لزوم پيروى از سنّت محمّد ( ص ) واين
هامش
( 2 ) سوره لقمان ( 31 ) آية ( 34 ) يعنى : همانا آگاهى به زمان بر پا شدن رستاخيز ، نزد خداوند است .
( 3 ) سوره لقمان ( 31 ) آية ( 34 ) يعنى : وهيچ كس نمىداند كه در كدام سرزمين مىميرد .