( 14570 - 14568 ) بيست ودو : پرهيزگار از گردابها رهايى يافته واز عهدهء مشكلات بر آمده است . امام ( ع ) با كلمهء « غمار » اشاره به مشكلاتى كردهاند كه انسانها در آن گرفتار مىشوند ، مانند سختيها ، غمها ، وناراحتيهايى كه طالبان دنيا به دليل از دست دادن دنيا به آن دچار مىشوند ويا براي تحصيل آن در تلاش وتكاپو غرق مىگردند . امّا شخص عارف به دنيا دل بسته نيست واز آن بابت غمى ندارد .
( 14579 - 14571 ) بيست وسه : أو به معتبرترين وسيله ومحكمترين ريسمان چنگ زده است .
در اين عبارت حضرت به طريق استعاره ، راه خدا ودستوراتش را اراده فرموده است .
جهت شباهت آن اين است كه وسيله راههاى هدايت همانند دستگيرههاى معتبر وريسمان محكم موجب آزادى ورهايى مىشود . البتّه هر قدر محكم ومعتبرتر كارسازتر ومطمئنترند ، وگسيخته نمىشوند . وبدين سان راهى كه بخداوند منتهى شود وانسان را به حضرت حق برساند ، پيمودن آن لازم است ورعايت دستورات وأوامر خداوند موجب نجات از مشكلات آخرت مىشود . بنا بر اين أطاعت أوامر حق تعالى وسيله قطع ناشدني وريسمان ناگسستنى است . به همين حقيقت در آية شريفه اشاره كرده ومىفرمايد :
فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِنْ بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقى لَا انْفِصامَ لَها
« 3 » .
( 14586 - 14580 ) بيست وچهار : يقين وباور أو به مانند روشنائى خورشيد است : پرهيزگار بدليل رعايت أوامر ونواهى حق تعالى وكوشش در راه خداوند گويا كاملترين نور يقين را بخود جذب وبا چشم بصيرت عالم ملكوت را مشاهده كرده است وبهشت وجهنّم را بديده يقين ديده است به همان وضوح وجلا كه چشم ظاهريش نور خورشيد را مىبيند .
هامش
( 3 ) سوره بقره ( 2 ) آية ( 257 ) : آن كه به طاغوت كافر شود وبه خداوند ايمان آورد ، در حقيقت به ريسمانى چنگ زده است كه گسستنى نيست .