إِلَى دَارِ غُرْبَتِهِ - وَمُنْقَطَعِ زَوْرَتِهِ وَمُفْرَدِ وَحْشَتِهِ - حَتَّى إِذَا انْصَرَفَ الْمُشَيِّعُ وَرَجَعَ الْمُتَفَجِّعُ - أُقْعِدَ فِي حُفْرَتِهِ نَجِيّاً لِبَهْتَةِ السُّؤَالِ وَعَثْرَةِ الِامْتِحَانِ - وَأَعْظَمُ مَا هُنَالِكَ بَلِيَّةً نُزُولُ الْحَمِيمِ - وَتَصْلِيَةُ الْجَحِيمِ وَفَوْرَاتُ السَّعِيرِ - وَسَوْرَاتُ الزَّفِيرِ لَا فَتْرَةٌ مُرِيحَةٌ - وَلَا دَعَةٌ مُزِيحَةٌ وَلَا قُوَّةٌ حَاجِزَةٌ وَلَا مَوْتَةٌ نَاجِزَةٌ وَلَا سِنَةٌ مُسَلِّيَةٌ - بَيْنَ أَطْوَارِ الْمَوْتَاتِ وَعَذَابِ السَّاعَاتِ - إِنَّا بِاللَّهِ عَائِذُونَ ( 13733 - 13501 )
[ لغات ]
( شغف جمع شغاف ) : پوششى براي قلب به عبارت ديگر مشيمه .
( دفاق ) : خالى شده در أصل خطبه دهاقا كه به معنى خروج پياپى ويا خروج با شدت است .
( لدم ) : بر سينه زدن ( از روى ناراحتى ) .
( كارته ) : چيزى كه موجب شدت غم وغصه مىشود .
( ابلاس ) : نا اميدى ، يأس .
( رجيع ) : در أصل لغت به معنى شترى است كه در مسير وسفر سرگردان مانده باشد ، در اين جا به معنى بي اختيار است .
( صحاق ) : ناقص .
( يافع ) : جوانى كه سنش به حدود بيست سال رسيده باشد .
( سادره ) : شخص بيهوده كارى كه انجام اعمال زشت برايش اهميت ندارد .
( ماتح ) : كسى كه دلو آب را از چاه بيرون مىكشد .
( بدوات ) : چيزهايى كه در نظرش نيك جلوه مىكند به خاطرش مىآيد .
( دهمه ) : أو را فرا گرفت ، أو را پوشاند .
( غبر شيء ) : باقي مانده آن .
( جماحه ) : سعى وكوشش براي رسيدن به خواستههاى خود .
( سادر دوم ) : شخص متحير وسر گردان .
( نضو ) : لاغر شدن بر اثر بيمارى .
( حفدة الولدان ) : كمك دهندگان به فرزندان ميت براي خاكسپارى ومراسم ديگر أو .
( حشده ) : اجتماع كنندگان .
( تفجع ) : درد وناراحتى .
[ ترجمه ]
« آيا اين همان انساني نيست كه خداوند أو را در تاريكيهاى رحم وپردههاى گوناگون آفريد ؟ . كه در آغاز نطفهاى ريخته بود وسپس خونى تيره شد وبه جنين
و