ارتكاب جرائمى كه گذشتگان داشتهاند باز مىگردند ونه از غفلت پيشينيان عبرت مىگيرند ، بلكه رفتار گذشتگان را ملاك عمل خود قرار داده ، همچنان مسير حركت آنها را تا پايان راه ولحظهاى كه مركب جسمانيشان از راه باز ماند ونهايت كارشان بفنا ونيستى منجر گردد وبه محضر خداوند وارد شوند ، ادامه مىدهند .
امام ( ع ) در عبارت « يوبق ويونق » نافر وناكر - قمصت وقنصت رعايت سجع وتجنيس را كرده است . كلمات فوق ، تنها در حرف وسط با هم اختلاف دارند .
بخش چهارم خطبه
حَتَّى إِذَا تَصَرَّمَتِ الْأُمُورُ - وَتَقَضَّتِ الدُّهُورُ وَأَزِفَ النُّشُورُ - أَخْرَجَهُمْ مِنْ ضَرَائِحِ الْقُبُورِ وَأَوْكَارِ الطُّيُورِ - وَأَوْجِرَةِ السِّبَاعِ وَمَطَارِحِ الْمَهَالِكِ سِرَاعاً إِلَى أَمْرِهِ - مُهْطِعِينَ إِلَى مَعَادِهِ رَعِيلًا صُمُوتاً قِيَاماً صُفُوفاً - يَنْفُذُهُمُ الْبَصَرُ وَيُسْمِعُهُمُ الدَّاعِي - عَلَيْهِمْ لَبُوسُ الِاسْتِكَانَةِ وَضَرَعُ الِاسْتِسْلَامِ وَالذِّلَّةِ - قَدْ ضَلَّتِ الْحِيَلُ وَانْقَطَعَ الْأَمَلُ وَهَوَتِ الْأَفْئِدَةُ كَاظِمَةً - وَخَشَعَتِ الْأَصْوَاتُ مُهَيْنِمَةً - وَأَلْجَمَ الْعَرَقُ وَعَظُمَ الشَّفَقُ وَأُرْعِدَتِ الْأَسْمَاعُ - لِزَبْرَةِ الدَّاعِي إِلَى فَصْلِ الْخِطَابِ وَمُقَايَضَةِ الْجَزَاءِ - وَنَكَالِ الْعِقَابِ وَنَوَالِ الثَّوَابِ ( 12868 - 12786 )
[ لغات ]
( تصرمت ) : منقضى شد ، سپرى شد ، گذشت ( ازف ) : نزديك شد .
( ضرائح : جمع ضريح ) : شكاف وسط گور .
( أوكار الطيور ) : آشيانهها ولانههاى پرندگان .
( اوجرة ) : جمع وجار ، آغل درندگان .
( مهطعين ) : روى آورندگان .
( رعيل ) : اجتماع كنندهها .
( لبوس ) : لباسى كه مىپوشند .
( ضرع ) : فروتنى ، شكسته أحوالي .
( كاظمه ) : آرام گرفته ، ساكت وخاموش .
( هيمنه ) : صداى آهسته .
( ألجم العرق ) : عرق صورت ، از دو طرف به شكل لگام بدهان رسيده باشد ، ويا دهان را پر كرده باشد .
( شفق ) : خوف ، ترس .
( زبره ) : سخن بدرشتى گفتن ، طرد كردن .
( مقايضه ) : معاوضه كردن .
( نكال ) : اقسام عذاب وكيفر .