( 1053 ) 53 - از سخنان آن حضرت ( ع ) است
: فَتَدَاكُّوا عَلَيَّ تَدَاكَّ الْإِبِلِ الْهِيمِ يَوْمَ وِرْدِهَا - وَقَدْ أَرْسَلَهَا رَاعِيهَا وَخُلِعَتْ مَثَانِيهَا - حَتَّى ظَنَنْتُ أَنَّهُمْ قَاتِلِيَّ أَوْ بَعْضُهُمْ قَاتِلُ بَعْضٍ لَدَيَّ - وَقَدْ قَلَّبْتُ هَذَا الْأَمْرَ بَطْنَهُ وَظَهْرَهُ حَتَّى مَنَعَنِي النَّوْمَ - فَمَا وَجَدْتُنِي يَسَعُنِي إِلَّا قِتَالُهُمْ - أَوِ الْجُحُودُ بِمَا جَاءَ بِهِ ؟ مُحَمَّدٌ ص ؟ - فَكَانَتْ مُعَالَجَةُ الْقِتَالِ أَهْوَنَ عَلَيَّ مِنْ مُعَالَجَةِ الْعِقَابِ - وَمَوْتَاتُ الدُّنْيَا أَهْوَنَ عَلَيَّ مِنْ مَوْتَاتِ الْآخِرَةِ ( 10010 - 9949 )
[ لغات ]
( تداكّوا ) : دكّ بعضهم بعضا يعنى بعضي ، بعضي ديگر را مىزدند ودور مىكردند .
( هيم ) : شتران تشنه .
( مثاني ) : ريسمانى كه شتران را مىبندند وعقال مىكنند .
[ ترجمه ]
« براي هجوم به سوى من چنان خود را بر يكديگر مىكوفتند كه گويى شتران تشنهاى بودند كه ساربانهايشان آنها را بىعقال به سوى آب رها كرده باشند .
در ابتدأ چنين به نظر مىرسيد كه قصد كشتن مرا دارند ويا اين كه بعضي مىخواهند بعضي را به قتل رسانند .
من ظاهر وباطن وپشت روى اين تقاضا را كه ناگزير بايد با أهل شام