[ شرح ]
( 9244 - 9180 ) روايت شده است هنگامى كه أمير المؤمنين ( ع ) براي جنگ با معاوية پا در ركاب مىنهاد اين دعا را خواند .
اين دعا مشتمل بر دو امر به شرح زير است :
1 - پناه بردن به خدا براي نجات يافتن از مشكلاتى كه در رفتن وبازگشتن از سفر متوجّه انسان مىشود .
2 - پناه بردن به خدا از خطراتى كه متوجّه أحوال مهم نفساني شده ، سرگرمى وپرداختن به أمور جسماني وبازماندن از عبادت خداوند را به دنبال دارد . همواره چنين است كه در آغاز خطر بزرگ متوجّه حالات نفساني مىشود ، سپس به خانواده ، مال وفرزندان سرايت مىكند .
امام ( ع ) پس از التجأ به درگاه حق ، اقرار مىكنند كه عنايت خداوند همگان را فرا گرفته وتوجّه وهمراهى لطف أو از كسى دريغ نشده است . آية كريمه قرآن گوياى اين حقيقت است :
هُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّماواتِ وَالْأَرْضَ
؛ « هر كجا باشيد خدا با شماست » خداوند همراه ماست ؛ مصاحب ورفيق است ؛ رفاقت توجّه دقيق به أمور دوست را مىطلبد ؛ خداوند در خانواده جانشين انسان است ، جانشينى كسى بودن طلب مىكند كه از خانه وأموال شخص غايب در برابر چيزهايى كه موجب ضرر وزيان آنها باشد محافظت شود .
در سفر همراه مسافر بودن ، ودر حضر جانشينى أو ، ايجاب مىكرده است كه حضرت جمع ميان اين دو حكم كند : « جانشينى وهمراهى » بدين سبب فرمودهاند : خداوندا غير از تو نمىتواند بين اين دو امر را جمع كند ؛ بدين دليل كه ذات مقدس حق از جهت داشتن وجسميّت پاك ومنزّه است . اجتماع اين دو حالت براي أجسام محال است . زيرا يك شيء جسماني نمىتواند در آن واحد