هنگامى كه بدانى هدف از انجام وظايف شرعي رسيدن به پيشگاه حضرت حق ومشاهدهء عظمت وكبرياى خداست خواهى فهميد كه راه رسيدن به اين مقصود ، استفاده از علايم وراهنماييهاى خداوند ودريافتهاى معنوي از جانب اوست . طي كننده راه ، وعبور كننده منزل گاههاى آخرت پاى انديشه تو است كه با توسّل به نشانههاى وأضحى كه وجود دارد ، منازل را مىپيمايد وبه هر منزلي كه مىرسد شناخت آن منزل أو را براي رسيدن به منزل ديگر ، كه از منزل قبل برتر وبا ارزشتر است آماده مىكند ، چنان كه از آية كريمه :
لَتَرْكَبُنَّ طَبَقاً عَنْ طَبَقٍ :
« بر هر مرتبهاى بعد از مرتبهاى مسلّطشان مىگردانيم » ، همين معنا فهميده مىشود .
بدين سان عروج پياپى انجام مىشود تا بدرگاه حضرت حقّ بار يابد ودر نزد ، مليك مقتدر منزل گزيند .
پس از آن كه معناى كوچ كردن را تصوّر كردى ، دانستى كه براي هر كوچ وسفري توشهاى مخصوص لازم است وفهميدى كه با ارزشترين ونيكوترين زاد ، در پيمودن راه آخرت ، جز تقوى وكارهاى شايسته نيست ، خوراك عقل ، وأساس زندگى اخروى كار شايسته وتقواست . وبدين معنا سخن حضرت اشاره دارد كه :
« براي آخرت زاد وتوشه برگيريد وبهترين توشه پرهيزكارى است » .
امام ( ع ) با عبارت « ما بحضرتكم » اشاره دارند به آنچه در توان ما از انجام كارهاى صحيح براي نيل بثوابهاى اخروى مىتواند باشد . وپس از تشويق براي توشهگيرى اخروى ، از فزون خواهى لذّتهاى دنيوي وافراط در چيزهايى كه بدن بدانها نيازمند است ، نهى فرمودهاند ؛ زيرا بدن بمنزلهء مركبى است كه جان وروان بتواند بوسيلهء آن ، مراحل وجودي خود را طي كند ، بنا بر اين بيشتر از نياز بدن ، روان به أموري نيازمند است كه ناگزير بدانها توجّه كرده ودر رسيدن به مقصد آنها را دوست بدارد .
فزون طلبي دنيا جز آن كه بار انسان را سنگين وأو را از مقصد باز دارد