از آنچه گفتيم مىتوان چنين نتيجه گرفت كه : بر مبناى ما ، حق اين است كه در استعمال لفظ در معنا - بنابر تفسيرى كه استاد شهيد از استعمال ارائه فرمودند - تنها دو شرط وجود دارد :
1 ) تغاير لفظ و معنا ؛
2 ) قوهء دلالت لفظ بر معنا كه همان استعداد حكايتى است كه بهوسيلهء وضع - به طور مستقيم يا غير مستقيم يا به سبب رابطهء ذاتى در دلالت رمزى ذاتى غير لغوى - به وجود مىآيد .
در اينجا تذكّر اين نكته جا دارد كه شرط دوّم ، شرط اوّل را نيز مىرساند ؛ زيرا لازمهء وجود قوهء دلالت لفظ بر معنا در لفظ ، تغاير لفظ و معناست .
اصول فقه نوين ( فارسى ) — صفحة 283
مساهمون: الشيخ محسن الأراكي
ص٢٨٣